يادگيرى در زمان كوتاه‌تر صورت گرفته و كيفيت آن را بهبود بخشيده‌ايم زيرا كودك و نوجوان مستقيماً خود را با اصل نماز مرتبط كرده و سعى مى‌كند مطالبش را درك و به آن عمل نمايد.
نقش والدين در يادگيرى و تغيير رفتارِ كودك، ايجاد انگيزه است.
اگر كودك و نوجوان در قبال مجهولات و ندانسته‌ها قرار گيرد خود شخصاً تلاش مى‌كند تا مطالب را بياموزد و به‌كار بندد. در اين صورت ابتكار و خلاقيت در او زنده شده و يادگيرى واقعى و عميق را براى او به ارمغان خواهد آورد.
والدين با سعى خود آنان را تشنه كمالات معنوى از جمله نماز مى‌كنند تا خود را از ركود و بى‌تفاوتى خارج نموده و سعى در درك بهتر و بيشتر واقعيات معنوى بنمايند. در اين صورت با انگيزه درونى به تفكّر و مطالعه در درك حقايق جهان هستى پرداخته و وجود خود را مشتاقانه به عبادت و نماز مزيّن مى‌نمايند.
بنابراين والدين با ايجاد شوق كافى، و تقويت اراده آنان به‌سوى نماز به هدف مورد نظر خود كه تربيت الهى باشد نايل مى‌شوند.
آموزش تحميلى مانع پرورش‌ اگر بخواهيم در تربيت كودك و نوجوان فقط به آموزش و تعليم مفاهيم دينى بپردازيم به يقين در تربيت الهى و احياى فرهنگ نماز در بين آنان موفق نخواهيم شد.
با نگرشى كوتاه بر گسترش آموزش و تعليم كتب دينى، حقيقت‌