دعوت لفظى، كوتاه، كم اثر و زودگذر است. دعوتى مى‌تواند ماندگار باشد و در اعماق جان‌ها اثر بگذارد و موجب تحول درونى گردد كه به‌صورت عملى صورت گيرد.
پدر و مادرى كه مى‌خواهند كودك و نوجوان خود را به نماز دعوت كنند، بهتر است هنگامى كه خود به نماز مى‌ايستند يا بعد از اقامه نماز به آنان متذكر شوند. در اين صورت فرزندان مى‌پذيرند كه اين كار خوب و درست بوده است، زيرا پدر و مادر انجام داده‌اند.
از ديگر موارد ضعف تأثير در تربيت گفتارى آن است كه والدين با كسالت و بيحالى يا تحقير و عصبانيت فرزند را به انجام فرايض دينى بخوانند. در اين صورت نه‌تنها به‌نتيجه مطلوب دست نمى‌يابند بلكه به‌نوعى سلب علاقه از كودك و نوجوان نسبت به نماز كرده‌اند در واقع دعوت گفتارى نيز بايد به صفات حسنه‌اى مزين باشد تا براى كودك و نوجوان دلچسب، جذّاب و مؤثر باشد.
خداوند سبحان در قرآن كريم در اين باره چنين مى‌فرمايد:
«ادْعُ إِلى‌ سَبيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (سوره‌نحل/ ١٢٥)
مردم را با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت كن.
ياددهى مانع يادگيرى‌ يادگيرى عامل رشد و شكل‌گيرى شخصيت انسان‌هاست. زيرا يادگيرى فقط به معنى حفظ كردن و در ذهن داشتن مطالب نيست بلكه «يادگيرى تغييرى است كه بر اثر تجربه يا آموزش در رفتار موجود