مفيد آن است كه همه را تشويق نموده فضاى دلپذيرى را برايشان ايجاد كنيد. و با گفتن عبارات كلى و تشويق همگانى آنان را به‌سوى نماز هدايت نماييد. مثلًا مى‌توان گفت؛ من بچه‌هاى نمازخوان را دوست دارم، يا پس از طرح صفات الهى همچون بخشندگى، مهربانى يا ذكر نعمت‌هاى پروردگار، بگوييم خدايى كه اين همه نعمت به ما داده است بچه‌هاى نمازخوان را بسيار دوست دارد و امثال اين موارد.
ب- تشويق‌هاى فردى: در تشويق فردى هدف تأثير گذاشتن بر فرد خاص است تا او يك گام به‌سوى نماز جلوتر رود.
در تشويق فردى بايد طورى عمل كرد كه اثر نامطلوب بر ديگران نگذارد، اگر دو كودك شما هر دو نماز مى‌خوانند و به‌صورت تك‌تك با دو هديه متفاوت تشويق شوند مى‌تواند زمينه حسادت و ناراحتى را فراهم نمايد. اگر چه براى كودكى كه بهتر و بيشتر نماز مى‌خواند جايزه بهترى تهيه كرده‌ايد، او تشويق مى‌شود ولى در كودك ديگر تأثير منفى خواهد گذاشت. لذا تشويق فردى، لازم است با دقت و به دور از عوارض نامطلوب به اجرا درآيد.
تشويق‌ها را مى‌توان با دادن جايزه، هديه، تشويق لفظى، تهيه اسباب بازى، خوراكى، پوشاك، دادن پول، واگذارى مسؤوليت‌هاى فردى و مانند آن به اجرا گذارد.
دربين تشويق‌ها، تشويق لفظى و دادن مسؤوليت، بيشترين اثر را دارند. لذا بهتراست اين نوع تشويق‌ها به صورت زودگذر و موقتى نبوده و استمرار يابد.