ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٢ - دهه سينماى آپوكاليپتيك
«نفرت» و «رودخانههاى سرخ»، در سال ٢٠٠٨ م. به ساخت فيلم آخرالزّمانى «بابل پس از ميلاد» وادار شد يا برادران هيوز (سازنده فيلمهايى مانند «از جهنّم» و «رئيس جمهور مرده») در سال ٢٠١٠ م. فيلم «كتاب ايلاى» را جلوى دوربين بردند يا جان هليكوت كارگردان وسترن «پيشنهاد» هم در سال ٢٠١٠ م.، يك فيلم پست آپوكاليپتكى ساخت به نام «جادّه» درباره شرايط طاقت فرساى پدر و پسرى پس از جنگ آخرالزّمان در حالى كه پسر نشانههاى از منجى دارد و پدر تا پاى جان از وى محافظت مىنمايد يا الكساندر پروياس، كارگردان فيلم «من، روبات»، فيلمى درباره مسيحيان نو تولّد يافته آخرالزّمان ساخت به نام «آگاهى» (سال ٢٠٠٩ م.) كه براساس اخبار منتشره ريچارد كلى (سازنده فيلمهاى آخرالزّمانى مانند «دانى داركو» و «قصّههاى سرزمين جنوبى») اصل آن را نوشته و كارگردانى كرده بود. در فيلم آگاهى به وضوح، الهيّات تحريف شده مسيحى آميخته به آرمانهاى صهيونى رواج داده مىشود. پديدهRapture كه يكى از باورهاى ايوانجليستهاى در آخرالزّمان است براى نخستين بار در اين فيلم به تصوير كشيده شد كه گويا در زمان احيا ياResurrection همه اعوان و انصار مسيح در آسانسورهايى به سوى آسمان مىروند و در جشنى در حضور حضرت مسيح شركت دارند تا پس از مدّتى (٧ سال) به سوى صحراى آرمگدون براى نبرد آخرالزّمان رهسپار شوند.
همچنين كريستوفر نولان كارگردان فيلمهاى خوش ساخت و آوانگاردى مثل «يادگارى» و «بى خوابى»، به بتمن سازى، آن هم از نوع آخرالزّمانى مانند «بتمن آغاز مىكند» (٢٠٠٦ م.) و «شواليه تاريكى» (٢٠٠٨ م.) رسيد و سپس در سال ٢٠١٠ م. با فيلم» Inception «جنگ نرم را در نبرد آخرالزّمان وارد ساخت. مارك فورستر خوش ذوق هم كه آثار فانتزى همچون «در جستوجوى نورلند» (٢٠٠٤ م.) و «عجيبتر از قصّه» (٢٠٠٦ م.) را جلوى دوربين برده بود به جيمزباند سازى كشيده شد و جديدترين تئورىهاى آخرالزّمانى غرب را در «كوانتوم آرامش» (٢٠٠٨ م.) به تصوير كشيد.
و بالأخره امثال ام. نايت شيامالان كه در دهه ٩٠ با آثارى مثل «حسّ ششم» و «شكست ناپذير» جماعتى را به خود جلب كرده بودند، از سال ٢٠٠١ م. به بعد به ساخت فيلمهاى آخرالزّمانى همچون: «نشانهها» (٢٠٠٢ م.)، «دهكده» (٢٠٠٤ م.)، «بانويى در آب» (٢٠٠٦ م.)، «اتّفاق» (٢٠٠٨ م.) و «آخرين كنترل كننده هوا» (٢٠١٠ م.) روى آورد؛ يعنى هر دو سال فيلمى ساخت كه هر چه پيشتر مىرفت، عناصر و نشانههاى آخرالزّمانى در آنها هويداتر مىشد، خصوصاً تفكّرات آخرالزّمانى از نوع كابالايى كه در فيلم آخرين كنترل كننده هوا با تأكيد بر موجوداتى خداگونه به نام آواتار، تفكّرات شركآميز صهيونى را در نمايش آخرالزّمان غربى روشنتر بروز مىدهد. همان تفكّراتى كه جيمز كامرون نيز با ساخت فيلم «آواتار» (٢٠١٠ م.) آن را به نمايش گذارد. حكايت كالبد برزخى يا جسم اخترى انسان كه در عالم آواتارها يا عالم دخان و اجنّه، يك منجى معرفى مىشود. در اينجا بازهم يك قهرمان معلول آمريكايى، منجى است. منجى دنياى اتوپيايى كه به درخت حيات متّصل است و براساس تفكّرات شركآميز كابالايى شكل گرفته است. ٥
نكته قابل توجّه اينكه اين نوع نشانههاى مسيحايى يا آخرالزّمانى كابالايى در بسيارى از فيلمهايى كه پيش از اين نام برده شد نيز قابل رديابى است. مثلًا در فيلم كتاب ايلاى، رساندن «كتاب مقدّس» به مكانى خاص در يك شرايط پسا آخرالزّمانى مىتواند موجب نجات نسل بشر گردد. امّا اين كتاب مقدّس، «انجيل»