ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٤ - اثر گناه بر قلب و اعتقاد انسان

رمز ارتباط معنوى با امام زمان (عج)

حسين گنجى‌

همه ما كم و بيش با مفهوم گناه و اثرهاى آن تا حدودى آشنا هستيم. گناه- كه همان تخلّف از دستورهاى الهى است- آثار ويرانگرى بر دنيا و آخرت انسان داشته و موجوديّت و هويّت معنوى او را به شدّت متزلزل مى‌كند. اين آثار در كتاب‌هاى اخلاقى نوشته شده كه مطالعه آن پر سود است؛ امّا در اين مقاله از دو جهت به گناه و اثر آن پرداخته مى‌شود: اوّل؛ اثر گناه بر قلب و بنيان اعتقادى انسان و دوم؛ اثر گناه بر رابطه معنوى با امام عصر (ع).

اثر گناه بر قلب و اعتقاد انسان‌

پيشاپيش بر اين مطلب اصرار داريم كه چون آثار گناه، مانند آثار تقوا و اعمال صالح، كم‌كم و به آرامى صورت مى‌پذيرد، شايد سال‌ها طول بكشد تا چنين حالاتى در انسان در اثر گناه ايجاد شود؛ از اين‌رو شخص گناه‌كار متوجّه نمى‌شود كه با خود چه مى‌كند؟[١]

از ميان تمام آثار معاصى، مخرّب‌ترين و خطرناك‌ترين اثر گناهان، اثرى است كه بر قلب، يعنى مركز ادراكى و اعتقادى انسان و جايگاه محبّت الهى گذاشته مى‌شود و باعث فساد و سرنگون شدن قلب مى‌گردد. استمرار بر گناه باعث ايجاد حالاتى در انسان مى‌شود كه منشأ اين حالات، تحوّل و دگرگونى قلب است‌

استمرار گناه باعث ايجاد حالاتى در آدمى مى‌شود كه هر چند نمى‌توان به‌طور دقيق‌تر مراحل و ترتيب آنها را بيان و بر همه افراد تطبيق نمود؛ امّا اين حالات مشابه و در غالب گناه‌كاران‌