مى‌كنند. نماز جماعت، زيارت، دعا و توسّل دسته جمعى، نماز جماعت همراه با طواف!، طواف دور كعبه‌هاى نوساخته (مانند حيفا و هشتگرد)، جلسات مديتيشن و ... از جمله مواردى است كه در مجموعه‌هاى مدّعيان يافت مى‌شود. شخص پس از قبول ادّعاهاى كرامات و ارتباطات و نيابت‌ها براى قرب به مدّعى و دست‌يابى به آثار اين نزديكى از دستورات او اطاعت كرده و در جلسات آيينى ياد شده حاضر مى‌شود. اين رفتار سرآغاز پذيرش مطلق و تعبّد انديشه‌اى مريد به مدّعى است و مى‌تواند تا جايى ادامه پيدا كند كه او را شاخص تمام انديشه‌ها و رفتارهاى خويش نموده و همه چيز و همه كس را در مقايسه با او بسنجد و هر مخالف او را به چوب نفى و اتّهام براند.

٤. توسّل به مدّعى‌

مرحله بعد از مراتب پيش گفته اين است كه شخص براى به دست آوردن مقامات و كرامات يا حلّ مشكلات خود دست به دامان مدّعى شده تا آنچه را مى‌طلبد براى او فراهم آورد. نكته مهم در اين مرتبه آن است كه در موارد محدود و معدودى در ارتباط با جنّيان مى‌تواند بخشى از اين خواسته‌ها را فراهم كند؛ امّا در اكثر موارد افراد با تلقين به خود گمان مى‌كنند آن آثار و خواسته‌ها به دست آمده يا خود را به نفهمى زده و در عين حال كه چيزى نمى‌بينند به ديگران چنين مى‌نمايانند كه گويا چيزى بوده و او ديده است؛ همانند داستان «لباس جديد پادشاه» كه در ادبيات داستانى اروپا از حمله داستان‌هاى مشهور به شمار مى‌آيد.

٥. ارتكاب معاصى‌

مدّعى كه به جلب اعتماد مريدان خود ضمن مراحل قبل اطمينان حاصل كرده، آرام آرام آنان را به كنار گذاشتن يا تخلّف از دستورات شرعى به طور جزيى يا كلّى تشويق و توصيه مى‌كند.

٦. خود فروشى‌

اعتماد مريدان از حدّى كه گذشت آرام آرام همه يا بخشى از آنچه را در اختيار دارند به مدّعى كه مرادشان شده تقديم مى‌كنند. حداقل اين خود فروشى تقديم اموال منقول و غيرمنقول مانند ملك و زمين است و حداكثر آن برقرارى رابطه جنسى با مدّعى است چه از طريق شرعى (ازدواج دائم يا موقّت و صيغه)، چه از راه‌هاى نامشروع (زنا، زناى محصنه، لواط و همجنس‌گرايى).

٧. بى‌ناموسى و بى‌غيرتى‌

مرحله بعد از خودفروشى عرضه همسر و فرزندان و ناموس خود در اختيار منويّات و هواهاى مدّعى است. با تأسّف در پرونده‌هاى مدّعيان برخى موارد را مى‌توان مشاهده كرد كه يا حتّى بدون طلاق، افراد همسر و حتّى فرزندان خود را براى روابط جنسى فردى و گاه اشتراكى! در اختيار مدّعى يا ديگر پيروان او قرار مى‌دهند. توجيهات مفصّل و مستند به آيين باستانى مصرى اين دست اعتقادات را در كتاب «راز داوينچى» نوشته دن براون را كه به بهانه موجه نشان دادن اين رفتارها از ناحيه ماسون‌ها نگاشته شده، مى‌توانيد مطالعه كنيد.

٨. عبادت دينى: سجده‌

بالاترين مرحله تعبّد انديشه‌اى فرد در حالتى خود را نشان مى‌دهد كه شخص نه تنها آراء و انديشه‌هاى مدّعى را پذيرفته كه او را نايب امام زمان (ع)، خود امام عصر (ع)، اميرالمؤمنين (ع)، حضرت زهرا (س) و پيامبر اكرم (ص) و گاه در نهايت ناباورى خود خدا!! مى‌شمارد. علاوه بر على محمّد باب، قاديانيّه و برخى فرقه‌هاى صوفيه كه افراد براى اظهار ارادت به قطب و شخص اوّل فرقه بايد پاى او را ببوسند و بسيارى ديگر در اين ايّام مى‌توان اخبارى را به خاطر آورد كه يك مدّعى خدايى در خوزستان و يكى ديگر در قم عدّه‌اى را به دور خود جمع كرده‌اند و پيروان بر او سجده مى‌كنند!! آن هم پيروانى كه داراى تحصيلات دانشگاهى حتّى در سطوح بالا بوده‌اند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره جن (٧٢)، آيه ٦.

[٢]. بحارالانوار، ج ٤٨، ص ٢٥٢.