علاوه بر اين، بسيارى از محقّقان علماى عامّه در اشعار و قصايد يا كتب و تصنيفاتشان ايمان خود را به اينكه حضرت مهدى (ع) همان يگانه فرزند امام حسن عسكرى (ع) است اظهار داشته‌اند، كه ما در كتاب «منتخب الاثر» در باب اوّل از فصل سوم تصريحاتى از بيش از شصت نفر علماى اهل سنّت درباره ولادت يا غيبت و امامت آن حضرت را ضبط كرده‌ايم و هر منصفى مجموع اين اعترافات را ملاحظه كند برايش جاى شبهه باقى نخواهد ماند.

٤. روايت و اخبار شيعه‌

به‌طور كلّى احاديثى كه از طرق شيعه روايت شده، معتبرترين روايات است؛ زيرا از عصر رسول اكرم (ص) تا به حال كتابت حديث، ضبط، حفظ و روايات در بين ايشان منقطع نشده و هم اكنون بعضى از كتبى كه در نيمه اوّل و دوم هجرت نوشته‌اند موجود و محل مراجعه است و اوّلين كتاب ايشان همان كتابى است كه به املاى رسول الله (ص) و خطّ اميرمؤمنان على (ع) مى‌باشد و در اخبار مكرر ديده مى‌شود كه ائمه (ع) در نقل احاديث و بيان احكام به آن استناد مى‌جستند.

روايات شيعه با روايات ديگران يك فرق ديگر نيز دارد و آن، اين است كه روايات شيعه از اهل بيت (ع) كه علم و زهد و تقوا و فضيلت ايشان نزد فريقين مسلم است، اخذ شده و به مقتضاى «اهل البيت ادرى بما فى البيت» طبعاً نقل آنها محكم‌تر و از اشتباه دور است و بالأخره سومين جهتى كه روايات شيعه را در بالاترين درجه اعتبار قرار داده و در حقيقت پشتوانه اين روايات است، احاديث متواتر ثقلين؛ احاديث سفينه؛ احاديث امان و روايات ديگرى است كه امّت را ارجاع به ائمه معصومان (ع) از اهل بيت كه اعدال قرآن مجيد هستند، نموده و قول ايشان را حجّت و اخذ از ايشان را امان از ضلالت معرفى كرده و دلالت بر خالى نبودن زمان از وجود امام معصوم از اهل بيت دارد. بنابراين احاديثى كه از ائمه طاهران (ع) صادر شده از راه بناى عقلا بر احتجاج و عمل به خبر واحد در اعلى درجه اعتبار است؛ زيرا اختصاص و ارتباطى را كه ائمه طاهران (ع) با پيغمبر اكرم (ص) داشته‌اند احدى از صحابه و تابعان نداشتند و از طريق حديث متواتر ثقلين شرعاً نفس اقوال و گفته‌هاى ايشان مستند است و بر امّت مراجعه و اخذ از ايشان كه از قرآن جدا نمى‌شوند و معصومند، فرض و واجب مى‌باشد.

بعد از بيان اين مقدّمه كوتاه بايد گفت كه از طرق شيعه درباره ظهور ولى عصر (ع) معتبرترين روايات در كتب مشايخ و محدّثان ايشان كه از همان قرن اوّل هجرى تا به حال تأليف شده، موجود است مانند روايات كتب اصولى كه پيش از ولادت حضرت قائم (ع) تأليف شده مثل كتاب «مشيخه» حسن بن محبوب (متوفى ٢٢٤) و كتاب سليم بن قيس (متوفى ٧٠ يا ٩٠) رواياتى كه بسيارى از آنها به تنهايى براى اثبات امامت امام زمان (ع)، يگانه فرزند امام حسن عسكرى (ع) كافى و متقن است. رواياتى كه از لحاظ پيش‌گويى‌هايى كه در آنها شده و وقوع يافته، از معجزات اولياى دين و اخبار آنان از غيبت شمرده‌