ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٦ - ٢- ١ «نورانى شدن ارض عالم به كلمه نور» مقياس حوادث عصر ظهور
«خدايا از تو خواهم كه درود فرستى بر محمّد، پيامبر رحمتت و كلمه نورت و ديگر آنكه پر كنى دل مرا با نور يقين و سينهام را با نور ايمان و انديشهام را با نور تصميمها و ارادهام را با نور علم و نيرويم را با نور عمل و زبانم را با نور راستگويى و دين و مذهبم را با نور بينايىهايى از نزد خودت و چشمم را با نور روشنايى و گوشم را با نور فرزانگى و حكمت و دوستيم را با نور موالات محمّد و آلش (ع) تا تو را ديدار كنم و من به عهد و پيمان تو وفا كردم پس رحمت خود را بر من بپوشان اى سرپرست و اى ستوده.»
در واقع، مقياس تحوّلاتى كه در مباحث مهدويت بايد در نظر گرفته شده و حوادث در نسبت با آن تنظيم شوند، ظهور «كلمه نور» در سرتاسر عالم است؛ هرگاه در تحليلهاى خود از اين مقياس افول كنيم، دچار خُردنگرى در مسئله كلانى چون ظهور حضرت ولى عصر (ع) خواهيم شد و از ابعاد وسيع آن غافل خواهيم ماند.
عصر ظهور، عصر جوشش غيب عالم و ظهور حقيقت، از افق عالم غيب در عالم دنياست. آنچه در اين عصر براى انسان تدارك ديده شده و انسان مأمور به فلاحت در آن است؛ بيش از آن چيزى است كه انسان در شب عالم با آن روبهروست. حقيقتى پنهانى در پس اين عالم نهفته است كه حجاب آن در عصر ظهور برگرفته مىشود. حتّى مراتبى از هدايت قرآن، متوقّف بر ايمان به آن غيب است؛ بدون ايمان به آن غيب، بهرهمندى از حقايق و هدايتهاى كامل قرآن مقدور نمىشود:
«ذلِكَالْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ؛[١]
اين است همان كتابى كه در آن هيچ شكّى نيست، پرهيزكاران را راهنماست. آنان كه به غيب ايمان مىآورند و نماز مىگزارند و از آنچه روزيشان دادهايم، انفاق مىكنند.»
طبق معارف اهلبيت عصمت و طهارت (ع) يكى از مصاديق غيب، وجود مقدّس امام زمان (ع) است. ارتزاق از مراتب عالى هدايت قرآن، متّكى بر ايمان به ايشان مىباشد و بنابراين اسرار والاى قرآن جز با ايمان به آن حضرت براى انسان گشوده نمىشود.
نكته اينجاست كه ظهور چنين غيبى در عالم طبيعت و ارادههاى انسانى و جوشش «كلمه حيات» و «كلمه نور» در عالم، متوقّف بر ظهور آن حضرت است. از اين روست كه آياتى چون: «اعْلَمُواأَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها»[٢] يا «وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها»[٣] به ظهور حضرت ولى عصر (ع) تفسير شدهاند. در واقع، جوشش حيات، منوط به تجلّى «كلمه ماء و روح» است؛ شب عالم، دوره دولت باطل و نفوذ دستگاه شياطين انسى و جنّى است. فضاى شب، عرصه جريان يافتن ظلمت ابليس لعين در عالم دنيا و تسرّى در ارادههاى انسانى است؛ امّا در عصر ظهور، حقيقت «كلمه ماء» در عالم جارى مىشود و كائنات به حيات طيبه نائل مىگردند. بقيه اوصافى كه حول عصر ظهور در كلام اولياى معصومان (ع) بيان شده، آثار و بركات اين تجلّى است و در جريان يافتن «كلمه ماء» و احياى ارض به اين كلمه طيبه ريشه دارد.