توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٢٨ - نماز مسافر

مظلومى با او مسافرت كند، نمازش شكسته است.

مسئله ١٣٠٩- اگر بقصد تفريح و گردش مسافرت كند؛ حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.

مسئله ١٣١٠- اگر براى لهو و خوش‌گذرانى بشكار رود، نمازش تمام است و چنانچه براى تهيه معاش بشكار رود، نمازش شكسته است و اگر براى كسب و زياد كردن مال برود، احتياط واجب آنستكه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند، ولى بايد روزه نگيرد.

مسئله ١٣١١- كسيكه براى معصيت سفر كرده، موقعيكه از سفر برميگردد اگر برگشتن باندازه مسافت شرعى باشد چنانچه توبه كرده يا برگشت سفر مستقلى باشد بايد نماز را شكسته بخواند و اگر برگشت باندازه مسافت شرعى نيست ولى مجموع رفت و برگشت باندازه مسافت است احتياط لازم آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسئله ١٣١٢- كسيكه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد، چنانچه بقيه راه هشت فرسخ باشد، يا چهار فرسخ باشد كه با برگشت هشت فرسخ شود و قصد اقامه ده روز نداشته باشد بايد نماز را شكسته بخواند و اگر بقيه راه باندازه مسافت شرعى نباشد ولى مجموع راهيكه قبل از توبه رفته و بعد از توبه ميرود، باندازه مسافت شرعى باشد احتياط لازم آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسئله ١٣١٣- كسيكه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهائيرا كه شكسته خوانده صحيح است.

شرط ششم- آنكه از صحرانشينهائى نباشد كه در بيابانها گردش ميكنند و هرجا آب و خوراك براى خود و حشمشان پيدا كنند ميمانند و بعد از چندى بجاى ديگر ميروند، پس صحرانشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند.

مسئله ١٣١٤- اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه‌