مسئله ١٣٢١- كسيكه شغلش مسافرت است اگر ده روز يا بيشتر در وطن خود بماند- چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد، چه بدون قصد بماند- بايد در سفر اوليكه بعد از ده روز ميرود، نماز را شكسته بخواند.

مسئله ١٣٢٢- كسيكه شغلش مسافرت است اگر در غير وطن خود ده روز بماند چنانچه از اول قصد ماندن ده روز را داشته، در سفر اوليكه بعد از ده روز ميرود بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از اول قصد ماندن ده روز را نداشته، احتياط لازم آنستكه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسئله ١٣٢٣- كسيكه شغلش مسافرت است، اگر شك كند كه در وطن خود يا جاى ديگر ده روز مانده يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.

مسئله ١٣٢٤- كسيكه در شهرها سياحت ميكند و براى خود وطنى اختيار نكرده بايد نماز را تمام بخواند.

مسئله ١٣٢٥- كسيكه شغلش مسافرت نيست، اگر مثلا در شهرى يا در دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرتهاى پى‌درپى ميكند، بايد نماز را شكسته بخواند ولى كسى كه كارش اين است كه هفته‌اى يكبار يا بيشتر براى انجام شغلى در محلى سفر مى‌كند مثلا همه روزه از تهران بكرج براى تدريس يا درس خواندن مى‌رود يا آنكه براى كارى مثل خريد و فروش از تهران بقم يا بالعكس سفر مينمايد همينكه بمقدارى سفر كند كه عرفا اينكار را شغل او بگويند بايد نماز را تمام بخواند.

مسئله ١٣٢٦- كسيكه از وطنش صرف نظر كرده و ميخواهد وطن ديگرى براى خود اختيار كند، اگر شغلش مسافرت نباشد، بايد در مسافرت نماز را شكسته بخواند.

شرط هشتم- آنكه به حد ترخص برسد يعنى از وطنش يا جائى كه قصد كرده ده روز در آنجا بماند، بقدرى دور شود كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آنرا نشنود ولى بايد در هوا غبار يا چيز ديگرى نباشد كه از ديدن ديوار و شنيدن اذان جلوگيرى كند و لازم نيست بقدرى دور شود كه مناره‌ها و گنبدها را نبيند، بلى اگر بقدرى دور شده كه ديوار خانه‌هاى شهر كاملا معلوم نيست ولى شبح آنها نمايان است احتياط لازم آنستكه نماز نخواند تا وقتيكه شبح پنهان شود يا هم شكسته بخواند و هم تمام.