توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٤٦٣ - احكام وصيت

از اصل مالش بدهند.

مسئله ٢٧٢١- كسيكه انسان وصيت ميكند كه چيزى باو بدهند بايد وجود داشته باشد، پس اگر وصيت كند به بچه‌اى كه ممكن است فلان زن باو حامله شود چيزى بدهند باطل است ولى اگر وصيت كند به بچه‌اى كه در شكم مادر است چيزى بدهيد، اگرچه هنوز روح نداشته باشد، وصيت صحيح است، پس اگر زنده بدنيا آمد؛ بايد آنچه را كه وصيت كرده باو بدهند و اگر مرده بدنيا آمد، وصيت باطل ميشود و آنچه را كه براى او وصيت كرده، ورثه ميان خودشان قسمت ميكنند.

مسئله ٢٧٢٢- اگر انسان بفهمد كسى او را وصى كرده، چنانچه باطلاع وصيت‌كننده برساند كه براى انجام وصيت او حاضر نيست، لازم نيست بعد از مردن او بوصيت عمل كند ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصى كرده، يا بفهمد و باو اطلاع ندهد كه براى عمل كردن بوصيت حاضر نيست يا در وقتى اطلاع دهد كه نتواند ديگرى را وصى خود سازد در صورتيكه مشقت نداشته باشد، بايد وصيت او را بنابر احتياط لازم انجام دهد و نيز اگر وصى پيش از مرگ وصى، موقعى ملتفت شود كه موصى بواسطه شدّت مرض نتواند بديگرى وصيّت كند بنابر احتياط لازم بايد وصيت را قبول نمايد.

مسئله ٢٧٢٣- اگر كسيكه وصيت كرده بميرد و وصى نداند كه مقصود ميت اين بوده كه خودش كارهائى را كه وصيت كرده انجام دهد و در گفته ميت هم شاهد و قرينه‌اى بر اين معنى نباشد وصى ميتواند ديگرى را براى انجام كارهاى ميت وكيل كند ولى اگر بداند كه مقصود ميت اين بوده كه خودش انجام دهد نميتواند بديگرى واگذار كند.

مسئله ٢٧٢٤- اگر كسى دو نفر را وصى كند؛ كه با هم بوصيت او عمل كنند چنانچه يكى از آن دو بميرد، يا ديوانه، يا كافر شود، حاكم شرع يك نفر ديگر را بجاى او معين ميكند و اگر هر دو بميرند، يا ديوانه يا كافر شوند، چنانچه معلوم نباشد كه ميت در نظر داشته دو نفر كارهايش را انجام دهند حاكم شرع، يكنفر را و اگر معلوم باشد كه نظر بدو نفر داشته دو نفر ديگر را معين ميكند.