توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٠٥ - ١ - شك در چيزيكه محل آن گذشته است

بگيرد.

شكهائى كه نبايد بآنها اعتنا كرد

مسئله ١١٧٦- شكهائى كه نبايد بآنها اعتنا كرد از اينقرار است:

اول- شك در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته است. دوم- شك بعد از سلام نماز. سوم- شك بعد از گذشتن وقت نماز. چهارم- شك كثير الشك پنجم- شك امام و مأموم. ششم- شك در نماز مستحبى.

١- شك در چيزيكه محل آن گذشته است.

مسئله ١١٧٧- اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آنرا انجام داده يا نه. مثلا شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بعد از آن است نشده؛ بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد و اگر مشغول كارى كه بعد از آن است شده، بشك خو اعتنا نكند.

مسئله ١١٧٨- اگر در بين خواندن آيه‌اى شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه يا وقتى آخر آيه را ميخواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه بشك خود اعتنا نكند.

مسئله ١١٧٩- اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن، مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد ببشك خود اعتنا نكند.

مسئله ١١٨٠- اگر در حالى كه بسجده ميرود شك كند كه ركوع كرده يا نه، يا شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه، بشك خود اعتنا نكند.

مسئله ١١٨١- اگر در حال برخاستن شك كند كه سجده را بجا آورده يا نه بايد برگردد و بجا آورد، و اگر شك كند تشهد را بجا آورده يا نه احتياطا بقصد رجاء بجا آورد.

مسئله ١١٨٢- كسيكه نشسته يا خوابيده نماز ميخواند، اگر موقعى كه حمد يا تسبيحات ميخواند، شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد بشك خود اعتنا نكند. و اگر پيش از آنكه مشغول حمد يا تسبيحات شود؛ شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد بجا آورد.