توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٣٩٨ - احكام وديعه(امانت)

مسئله ٢٣٤٠- اگر انسان بصاحب مال بفهماند كه براى نگهدارى مال او حاضر نيست، چنانچه او مال را بگذارد و برود و آن مال تلف شود، كسيكه امانت را قبول نكرده ضامن نيست، ولى احتياط مستحب آنستكه اگر ممكن باشد آن را نگهدارى نمايد.

مسئله ٢٣٤١- كسيكه چيزى را امانت مى‌گذارد، هر وقت بخواهد ميتواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه امانت را قبول ميكند، هر وقت بخواهد ميتواند آن را بصاحبش برگرداند.

مسئله ٢٣٤٢- اگر انسان از نگهدارى امانت منصرف شود و وديعه را بهم بزند، بايد هرچه زودتر مال را بصاحب آن يا وكيل يا ولى صاحبش برساند؛ يا بآنان خبر دهد كه به نگهدارى حاضر نيست و اگر بدون عذر، مال را بآنان نرساند و خبر هم ندهد؛ چنانچه مال تلف شود بايد عوض آن را بدهد.

مسئله ٢٣٤٣- كسيكه امانت را قبول ميكند؛ اگر براى آن، جاى مناسبى ندارد، بايد جاى مناسب تهيه نمايد و طورى آن را نگهدارى كند كه مردم نگويند:

در امانت خيانت كرده و در نگهدارى آن كوتاهى نموده است و اگر در جائيكه مناسب نيست بگذارد و تلف شود. بايد عوض آن را بدهد.

مسئله ٢٣٤٤- كسيكه امانت را قبول ميكند، اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند و تعدى يعنى زياده روى هم ننمايد و اتفاقا آن مال تلف شود، ضامن نيست.

ولى اگر آن را در جائى بگذارد كه گمان ميرود ظالمى بفهمد و آنرا ببرد، چنانچه تلف شود بايد عوض آن را بصاحبش بدهد.

مسئله ٢٣٤٥- اگر صاحب مال براى نگهدارى مال خود جائى را معين كند و بكسيكه امانت را قبول كرده بگويد: كه بايد مال را در اينجا حفظ كنى و اگر احتمال هم بدهى كه از بين برود، نبايد آنرا بجاى ديگر ببرى، چنانچه امانت‌دار احتمال دهد كه در آنجا از بين برود و بداند چون آنجا در نظر صاحب مال براى حفظ بهتر بوده گفته است كه نبايد از آنجا بيرون ببرى، ميتواند آن را بجاى ديگر كه بنظر خودش براى حفظ بهتر باشد ببرد و اگر به آنجا ببرد و تلف شود ضامن نيست. ولى‌