توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٥٦ - احكام وضوى جبيرهاى

نمى‌شود. پنجم- چيزهايى كه عقل را از بين ميبرد: مانند ديوانگى و مستى و بيهوشى. ششم- استحاضه زنان كه بعدا گفته مى‌شود. هفتم- كاريكه براى آن بايد غسل كرد مانند جنابت و حيض و نفاس و حكم مس ميت در جاى خود گفته مى‌شود.

احكام وضوى جبيره‌اى‌

چيزى كه با آن زخم و شكسته را مى‌بندند و دوائى كه روى زخم و مانند آن ميگذارند جبيره ناميده ميشود.

مسئله ٣٣٠- اگر در يكى از جاهاى وضو زخم يا دمل يا شكستگى باشد چنانچه روى آن باز است و آب براى آن ضرر ندارد، بايد بطور معمول وضو گرفت.

مسئله ٣٣١- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت و دستها است و روى آن باز است و آب ريختن روى آن ضرر دارد چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد بايد دست تر بر ان بكشد و اگر اين مقدار هم ضرر دارد يا زخم نجس است و نمى‌شود آب كشيد. بايد اطراف زخم را بطوريكه در وضو گفته شد از بالا به پائين بشوييد. و گذاردن پارچه روى زخم و دست بر آن كشيدن لازم نيست اگرچه بهتر است.

مسئله ٣٣٢- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلوى سر يا روى پاها است و روى آن باز است؛ چنانچه نتواند آنرا مسح كند. بايد پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را باترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند و بنابر احتياط لازم تيمم هم بنمايد و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد، مسح لازم نيست ولى بايد بعد از وضو تيمم نمايد.

مسئله ٣٣٣- اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد؛ چنانچه باز كردن آن ممكن است و آب هم براى آن ضرر ندارد، بايد باز كند و وضو بگيرد، چه زخم و مانند آن در صورت و دستها باشد، يا جلوى سر و روى پاها.