توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٣٠٣ - ١ - منفعت كسب

آن مقدار را جزء فائده محسوب نكرد.

مسئله ١٧٨٤- آنچه از منافع كسب در بين سال بمصرف خوراك و پوشاك و اثاثيه و خريد منزل و عروسى و جهيزيه دختر اگر در وقتى تهيه شود كه معمولا بتهيه آن حاجت است و زيارت و مانند اينها مى‌رساند در صورتيكه از شأن او زياد نباشد و زياده‌روى هم نكرده باشد، خمس ندارد.

مسئله ١٧٨٥- مالى را كه انسان بمصرف نذر و كفاره ميرساند، جزء مخارج ساليانه است. و نيز مالى را كه بكسى مى‌بخشد يا جايزه مى‌دهد در صورتيكه از شأن او زياد نباشد از مخارج ساليانه حساب مى‌شود.

مسئله ١٧٨٦- اگر انسان در شهرى باشد كه معمولا هر سال مقدارى از جهيزيه دختر را تهيه ميكنند؛ و تهيه آن مورد حاجت باشد چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيه بخرد، خمس آنرا نبايد بدهد و اگر از منافع آن سال در سال بعد جهيزيه تهيه نمايد بايد خمس آنرا بدهد.

مسئله ١٧٨٧- مالى را كه خرج سفر حج و زيارتهاى ديگر ميكند؛ از مخارج سالى حساب ميشود كه در آن سال شروع بمسافرت كرده، اگر چه سفر او تا مقدارى از سال بعد طول بكشد.

مسئله ١٧٨٨- كسيكه از كسب و تجارت فايده‌اى برده اگر مال ديگرى هم دارد كه خمس آن واجب نيست؛ ميتواند مخارج سال خود را فقط از فايده كسب حساب كند.

مسئله ١٧٨٩- اگر آذوقه‌اى كه براى مصرف سالش خريده در آخر سال زياد بيايد؛ بايد خمس آنرا بدهد. و چنانچه بخواهد قيمت آنرا بدهد، در صورتيكه قيمتش از وقتيكه خريده زياد شده باشد؛ بايد قيمت آخر سال را حساب كند.

مسئله ١٧٩٠- اگر از منفعت كسب پيش از دادن خمس اثاثيه‌اى براى منزل بخرد و در بين همان سال احتياجش از آن برطرف شود اگر زائد بر مخارج سال باشد خمس آنرا بايد بدهد و همچنين است زيورآلات زنانه، ولى اگر در سالهاى بعد رفع احتياجش از آنها بشود خمس آن واجب نيست.