او را بدهند و براى نماز و روزه او اجير بگيرند و كار مستحبى هم مثل اطعام بفقرا انجام دهند، بايد اول بدهى او را از ثلث بدهند و اگر چيزى زياد آمد براى نماز و روزه او اجير بگيرند و اگر از آن هم زياد آمد بمصرف كار مستحبى كه معين كرده برسانند و چنانچه ثلث مال او فقط باندازه بدهى او باشد و ورثه هم اجازه ندهند كه بيشتر از ثلث مال، مصرف شود؛ وصيت براى نماز و روزه و كارهاى مستحبى باطل است.

مسئله ٢٧٣٣- اگر وصيت كند كه بدهى او را بدهند و براى نماز و روزه او اجير بگيرند و كار مستحبى هم انجام دهند. چنانچه وصيت نكرده باشد كه اينها را از ثلث بدهند؛ بايد بدهى او را از اصل مال بدهند و اگر چيزى زياد آمد، ثلث آنرا بمصرف نماز و روزه و كارهاى مستحبى كه معين كرده برسانند و در صورتيكه ثلث كافى نباشد، پس اگر ورثه اجازه بدهند بايد وصيت او عملى شود و اگر اجازه ندهند، بايد نماز و روزه را از ثلث بدهند و اگر چيزى زياد آمد بمصرف كار مستحبى كه معين كرده برسانند.

مسئله ٢٧٣٤- اگر كسى بگويد كه ميت وصيت كرده فلان مبلغ بمن بدهند، چنانچه دو مرد عادل گفته او را تصديق كنند، يا قسم بخورد و يك مرد عادل هم گفته او را تصديق نمايد، يا يك مرد عادل و دو زن عادله يا چهار زن عادله بگفته او شهادت دهند، بايد مقدارى را كه ميگويد باو بدهند. و اگر يك زن عادله شهادت دهد، بايد يك چهارم چيزى را كه مطالبه ميكند باو بدهند و اگر دو زن عادله شهادت دهند، نصف آنرا و اگر سه زن عادله شهادت دهند، بايد سه چهارم آنرا باو بدهند و نيز اگر دو مرد كافر ذمى كه در دين خود عادل باشند گفته او را تصديق كنند؛ در صورتيكه ميت ناچار بوده است كه وصيت كند و مرد و زن عادلى هم در موقع وصيت نبوده، بايد چيزى را كه مطالبه ميكند باو بدهند.

مسئله ٢٧٣٥- اگر كسى بگويد من وصى ميتم كه مال او را بمصرفى برسانم يا ميت مرا قيم بچه‌هاى خود قرار داده، در صورتى بايد حرف او را قبول كرد كه دو مرد عادل گفته او را تصديق نمايند.

مسئله ٢٧٣٦- اگر وصيت كند چيزى بكسى بدهند و آنكس پيش از آنكه‌