توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٤ - ١٢ - پاداش بجا خرج كردن نعمت

كه جاى توحيد است، دلى كه خانه‌ى معرفت است، زبانى كه گوياى ذكر است، باطنى كه به عقد عشق و محبت استوار است، درونى كه با اعتراف صادقانه و نيكى پاك نسبت به حريم حضرت رب خاضع است، صورتى كه به پيشگاه مولا بر خاك عبادت نهاده شده است، زبانى كه به توحيد و شكر حق در گردش است، قلوبى كه به الهيت حضرت او معترف است، اعضا و جوارحى كه مشتاقانه به مكانهاى عبادت شتابان است فرداى قيامت به آتش دوزخ بسوزد!!

نعمتهايى كه خرج طاعت و عبادت و خدمت و احسان مى‌شود، فرداى قيامت از افق آن نعمت‌ها، جز خورشيد رضاى حق، و هشت بهشت عنبر سرشت طلوع نخواهد كرد.

اين قسمت را با توجه دادن شما به دو واقعيت بسيار مهم خاتمه مى‌دهم.

١- از مجموعه‌ى آياتى كه گذشت استفاده مى‌شود كه عبادت و بندگى و طاعت و خدمت، عبارت است از شناخت منعم و نعمت، و مصرف نمودن نعمت در مسيرى كه خداوند معين فرموده.

٢- گناه و معصيت و خطا و اثم و شرك و كفر و فسق و فجور و فحشاء و منكر، عبارت است از غفلت از منعم، و مغرور شدن به نعمت، و اعراض از حق، و مصرف كردن نعمت در مسير هوا و هوس و شهوات حرام و غير منطقى.