توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٣ - ١٢ - پاداش بجا خرج كردن نعمت

بَيْنَكَ وَبَيْنَها إلّاأنَّهُمْ عِبَادُكَ وَخَلْقُكَ‌[١].

خداوندا! پيامبر و امامان معصوم، نشانه‌ها و مقامات تواند كه در آن آيات و مقامات در هر مكان تعطيل نخواهد بود، هر كس تو را بشناسد به آن آيات بشناسد، و ميان تو و آنان جدايى و مباينتى نيست جز آنكه آنان بنده و مخلوق تواند!

بايد به اين معنا توجه داشت كه نعمتها به خودى خود، مانع و حجاب بين انسان و خدا نيست، بلكه اين روش و منش شيطانى انسان است كه بر اثر برخورد نامناسب با نعمت، بين انسان و حق ايجاد حجاب مى‌كند. اگر برخورد با نعمت برخورد صحيح و عرشى و ملكوتى باشد، نعمت كمكى براى رساندن آدمى به مقام قرب خواهد شد.

انبيا و ائمه از نعمتهاى گوناگون مادى و معنوى حق بهره‌مند بودند، زن و فرزند داشتند، براى آنان خانه و زندگى بود، معيشت خود را به وسيله‌ى دامدارى و كشاورزى و تجارت و صنعت و معاملات مادى تأمين مى‌نمودند، در عين حال بين آنان و خداوند حجابى نبود.

اگر در انسان روح عبادت و طاعت، و مايه‌ى تسليم و بندگى قوى باشد، و قلبش از انوار معرفت، و نفسش از امواج حسنات منور باشد، بدون شك از حيات دنيا با تمام ابزار و وسايل، و عناصر و موادش براى رسيدن به مقامات معنوى استفاده خواهد كرد. كسى كه روح اطاعت و عبادت ندارد با نعمتها برخورد صحيحى نخواهد داشت، هر چه نعمت بر او افزون شود بر طغيان و كبر و غرور و نخوتش بيفزايد.

بر اساس گفتار اميرالمؤمنين ٧ در دعاى كميل، مگر مى‌توان باور كرد قلبى‌

[١] - مفاتيح الجنان: ٢٥٥، دعاى هر روز ماه رجب.