توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٤ - اسراف

از اسراف، خوردن هر چيزى است كه به آن ميل دارى.

امام حسن عسكرى ٧ فرمودند:

انَّ لِلسَّخاءِ مِقْداراً فَانْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوَ سَرَفٌ‌[١].

براى سخاوت اندازه‌اى است، اگر از اندازه بگذرد اسراف است.

امام على ٧ فرمودند:

وَيْحَ الْمُسْرِفِ، مَا ابْعَدَهُ عَنْ صَلَاحِ نَفْسِهِ وَاسْتِدْراكِ امْرِهِ‌[٢]!

واى بر مسرف چه دور است از صلاح وجودش، و درك زندگى و حياتش!

امام صادق ٧ فرمودند:

لِلْمُسْرِفِ ثَلَاثُ عَلاماتٍ: يَشْتَرى مَا لَيْسَ لَهُ، وَيَلْبِسُ مَا لَيْسَ لَهُ، وَيَأْكُلُ مَا لَيْسَ لَهُ‌[٣].

براى مسرف سه نشانه است: مى‌خرد و مى‌پوشد و مى‌خورد آنچه را كه در شأن او نيست.

امام صادق ٧ فرمودند:

انَّ الْقَصْدَ امْرٌ يُحِبُّهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ، وَانَّ السَّرَفَ يُبْغِضُهُ اللَّهُ، حَتّى طَرْحَكَ النَّواةَ، فَانَّها تَصْلُحُ لِشَىْ‌ءٍ وَحَتّى صَبَّكَ فَضْلَ شَرابِكَ‌[٤].

[١] - أعلام الدين: ٣١٣؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ٣٧٧، باب ٢٩، حديث ٣.

[٢] - غرر الحكم: ٣٥٩، الفصل الأول ذم الأسراف، حديث ٨١٣٢؛ تفسير معين: ١٤٦.

[٣] - خصال: ١/ ١٢١، حديث ١١٣؛ بحار الأنوار: ٦٩/ ٢٠٦، باب ١٠٦، حديث ٧.

[٤] - كافى: ٤/ ٥٢، باب فضل القصد، حديث ٢؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٣٤٦، باب ٨٦، حديث ١٠.