توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٦ - كبر

از جمله‌ى خلق خدا افراد گنهكارند كه به عللى گرفتار گناه شده‌اند، نبايد گنهكار را طرد كرد و با او با تلخى روبرو شد، بايد او را به عنوان يك بيمار مورد توجه قرار داد، بيمارى كه فطرتاً طلب يارى مى‌كند و براى نجات خويش استغاثه مى‌نمايد. او به حقيقت قابل ترحم است، وى را دعوت كنيد، اگر نيامد شما دنبال او برويد، با نرمى با او سخن بگوييد، آثار خطرناك گناه را در دنيا و آخرت برايش بيان نماييد، عنايات و الطاف خدا را كه در همه‌ى عمر شامل او بوده يادآورى كنيد و اميد داشته باشيد كه خداوند به وسيله‌ى شما به او توفيق بازگشت و توبه و انابه مى‌دهد، كه تحمل شما براى هدايت او، و هدايت شدن او به دست شما براى شما از هر عملى ثوابش بيشتر و بالاتر است.

على ٧ مى‌گويد: پيامبر مرا براى تبليغ دين به يمن فرستاد، به من فرمودند:

با احدى جنگ مكن مگر پس از اينكه او را به اسلام دعوت كنى، سپس فرمودند:

وَايْمُ اللَّهِ لَانْ يَهْدِىَ اللَّهُ عَلى‌ يَدَيْكَ رَجُلًا خَيْرٌ لَكَ مِمّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ وَغَرَبَتْ‌[١].

قسم به ذات اللَّه، اين كه خداوند مردى را به دست تو هدايت كند براى تو از آنچه كه آفتاب بر آن مى‌تابد و غروب مى‌كند بهتر است.

خداوندا! ما را كه سرمايه‌اى جز اشك چشم و اسلحه‌اى جز دعا و مايه‌اى غير اميد به تو نداريم به توبه و انابه‌ى حقيقى موفق كن، و وجود ما را به صلاح و سداد و تقوا و عبادت و بندگى آراسته فرما، و در بقيه‌ى عمر از آلوده شدن به هر گناه‌

[١] - كافى: ٥/ ٢٨، باب وصية رسول اللَّه٦ و اميرالمؤمنين٧ فى السرايا، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٢١/ ٣٦١، باب ٣٤، حديث ٣.