توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٨ - راه اصلاح

طَلَبَهُ، وَمَنْ خَافَ مِنْ شَىْ‌ءٍ هَرَبَ مِنْهُ‌[١].

گروهى اهل معصيت و گناهند و مى‌گويند در عين آلودگى اميدواريم، به همين صورت زندگى مى‌كنند تا بميرند! حضرت فرمودند: اينان مردمى هستند كه به جانب آرزوى پوچ چرخيده‌اند، دروغ گفتند، اهل اميد نيستند. كسى كه به حقيقتى اميد دارد آن را مى‌طلبد، و از چيزى كه بيم دارد از آن فرار مى‌كند.

امام صادق ٧ در توضيح آيه‌ى: «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ»[٢]، فرمودند: مَنْ عَلِمَ انَّ اللَّهَ يَراهُ، وَيَسْمَعُ ما يَقُولُ، وَيَعْلَمُ ما يَعْمَلُهُ مِنْ خَيْرٍ اوْ شَرٍّ، فَيَحْجُزُهُ ذلِكَ عَنِ الْقَبيحِ مِنَ الاعْمالِ، فَذلِكَ الَّذِى خَافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الهَوى‌[٣].

كسى كه بداند خدا او را مى‌بيند، و آنچه مى‌گويد مى‌شنود، و آنچه از خوبى و بدى انجام مى‌دهد مى‌داند، و اين توجه او را از زشتى باز دارد، كسى است كه از مقام خدا خائف است و نفس را از هوا باز داشته.

امام صادق ٧ به عمرو بن سعيد فرمودند:

اوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالْوَرَعِ وَالاجْتِهادِ، وَاعْلَمْ أَنَّهُ لَايَنْفَعُ اجْتِهادٌ لَاوَرَعَ فِيهِ‌[٤].

تو را به پيروى از خدا در همه‌ى امور، و پرهيز از گناه، و كوشش در عبادت و خدمت به خلق سفارش مى‌كنم، و بدان كوششى كه در آن پرهيز از گناه نباشد سودى ندارد.

[١] - كافى: ٢/ ٦٨، باب الخوف والرجاء، حديث ٥؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢١٦، باب ١٣، حديث ٢٠٣١٢.

[٢] - رحمان( ٥٥): ٤٦.

[٣] - كافى: ٢/ ٧٠، باب الخوف و الرجاء، حديث ١٠؛ بحار الأنوار، ٦٧/ ٣٦٤، باب ٥٩، حديث ٨.

[٤] - كافى: ٢/ ٧٨، باب الورع، حديث ١١؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢٤٣، باب ٢١، حديث ٢٠٣٩٢.