توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٦ - اميد

اينان بهشت‌هايى است كه زير درختانش نهرهايى جارى است.

نمونه‌ى اين آيات در كتاب خدا فراوان است و براى مؤمن با اين سند متين و محكم خداوندى معنا ندارد نسبت به رحمت حضرتش دلسرد باشد، و بشارات قطعى او را ترديد داشته باشد.

آنان كه مدتى از عمرشان را در گناه و عصيان به سر بردند، و از انجام واجبات خوددارى كردند، بايد بدانند كه درِ رحمت و مغفرت به روى آنان بسته نيست، بايد توجه داشته باشند كه خداوند عزيز توبه‌پذير است، بايد به اين حقيقت يقين داشته باشند كه خداوند قدرت بى‌نهايت است، و آمرزش گناه عبد، گرچه به اندازه‌ى همه‌ى كوهها و ريگها و پهنه‌ى درياها باشد براى او كار سختى نيست.

«... لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»[١].

از رحمت خدا مأيوس نباشيد، همانا خداوند تمام گناهان را مى‌بخشد، به تحقيق او آمرزنده‌ى مهربان است.

توبه كننده در لحظه‌ى توبه بايد توبه‌اش توأم با اميد و دلگرمى به رحمت و مغفرت حق باشد كه يأس از غفران و رحمت، به فرموده‌ى قرآن مساوى با كفر است‌[٢].

توبه كننده بايد بداند كه وضع او چون وضع مريض است، و طبيب بيمارى او خداست، و مرضى وجود ندارد كه خداوند از شفايش عاجز باشد.

يأس از رحمت و مغفرت، بازگشت به اين معناى باطل مى‌كند كه نعوذ باللَّه خداوند از علاج بيمارى بيمار ناتوان است!

[١] - زمر( ٣٩): ٥٣.

[٢] - يوسف( ١٢): ٨٧.