توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٢ - گفتار نيك

اللِّسانُ ميزانُ الْانْسانِ‌[١].

زبان ترازوى انسان است. (يعنى هر انسانى از نظر قدر و منزلت و پستى و خوارى با وضع زبانش سنجيده مى‌شود.)

رسول حق مى‌فرمايند:

يُعَذِّبُ اللَّهُ اللِّسانَ بِعَذابٍ لَايُعَذِّبُ بِهِ شَيْئاً مِنَ الْجَوارِحِ فَيَقولُ: يا رَبّ عَذَّبْتَنِى بِعَذابٍ لَمْ تُعَذِّبْ بِهِ شَيْئاً مِنَ الْجَوارِحِ، فَيُقالُ لَهُ: خَرَجَتْ مِنْكَ كَلِمَةٌ فَبَلَغَتْ مَشارِقَ الْارْضِ وَمَغارِبَها فَسُفِكَ بِهَا الدَّمُ الْحَرامُ، وَانْتُهِبَ بِهِ الْمالُ الْحَرامُ، وَانْتُهِكَ بِهِ الْفَرْجُ الْحَرامُ‌[٢].

خداوند زبان را به عذابى دچار كند كه چيزى از جوارح را به آن صورت عذاب نكند، مى‌گويد: خداوندا! به عذابى مبتلا كردى كه چيزى از جوارح را اين چنين دچار عذاب ننمودى، به او گفته مى‌شود: كلمه‌اى از تو درآمد، به مشرقها و مغربهاى زمين رسيد، به سبب آن كلمه خون محترمى ريخته شد، و مال محترمى به غارت رفت، و آبروى محترمى ريخته شد!

حضرت على ٧ فرمودند:

كَمْ مِنْ انْسانٍ اهْلَكَهُ لِسانٌ‌[٣].

چه بسا انسانى كه زبان او را هلاك كرد!

در هر صورت شب و روز بايد از زبان مواظبت كرد، و او را در سخن گفتن آزاد نگذاشت، به وقت گفتن در هر كجا و در هر زمينه و نزد هركس، و براى‌

[١] - غرر الحكم: ٢٠٩، اللسان ميزان، حديث ٤٠٢١.

[٢] - كافى: ٢/ ١١٥، باب الصمت و حفظ اللسان، حديث ١٦؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٣٠٤، باب ٧٨، حديث ٨٠.

[٣] - غرر الحكم: ٢١٣، حظه اللسان و أهميته، حديث ٤١٥٩.