توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧١ - كبر

متكبر چه كبرش نسبت به خداوند و انبيا و قرآن و امامان باشد، و چه كبرش در برابر مردم كه شايد همه‌ى آنها از او برتر باشند ظهور كند، عمله‌ى شيطان و همرنگ ابليس و ملعون و مطرود از رحمت حق است.

همانطور كه ابليس به فرموده‌ى قرآن‌[١] از مقام و مرتبه‌ى بلندش به خاطر كبرش در برابر حق سقوط كرد، انسان متكبر هم از مرتبه‌ى انسانيت و مقام آدميت سقوط مى‌كند.

قرآن مجيد گرفتاران به كبر، و دارندگان روحيه‌ى استكبارى را مستحق عذاب دردناك قيامت مى‌دادند:

«... وَ أَمَّا الَّذِينَ اسْتَنْكَفُوا وَ اسْتَكْبَرُوا فَيُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً»[٢].

و اما آنان كه از بندگى خدا امتناع كردند، و آلوده به كبر و خودپسندى شدند، و نسبت به عبادت حق تكبر ورزيدند، خداوند آنان را به عذاب دردناك معذب خواهد كرد، جز خدا كسى را يار و ياور نخواهند يافت.

قرآن مجيد اهل استكبار را از حريم محبت خدا خارج دانسته، و اين طايفه را مبغوض و منفور حق معرفى مى‌كند:

«... إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ»[٣].

همانا خداوند اهل تكبر را دوست ندارد.

در قيامت با عتاب شديدى به متكبرين دستور داده مى‌شود وارد ابواب جهنم شويد.

[١] - اعراف( ٧): ١٣.

[٢] - نساء( ٤): ١٧٣.

[٣] - نحل( ١٦): ٢٣.