توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٠ - كبر

مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ‌[١].

كسى كه در رأى و نظرش استبداد به خرج داد، و از قواعد الهى و مردم عاقل نظرخواهى نكرد هلاك شد.

امام صادق ٧ فرمودند:

هَلَكَ مَنْ لَمْ يَعْرِفْ قَدْرَهُ‌[٢].

كسى كه قدر و اندازه‌ى خود را نشناخت و به موقعيت و موقف خود آگاه نشد به هلاكت رسيد.

امام صادق ٧ فرمودند:

يُهْلِكُ اللَّهُ سِتّاً بِسِتٍّ: الْامَراءَ بِالْجَوْرِ، وَالْعَرَبَ بِالْعَصَبِيَّةِ، وَالدَّهاقِينَ بِالْكِبْرِ، وَالتُّجارَ بِالْخِيانَةِ، وَاهْلَ الرُّسْتاقِ بِالْجَهْلِ، وَالْفُقَهاءَ بِالْحَسَدِ[٣].

خداوند شش طايفه را به شش چيز هلاك مى‌كند: حكمرانان را به ستم، عرب را به تعصب، رؤسا را به تكبر، تاجران را به خيانت، روستاييان را به نادانى و فقيهان را به حسد.

كبر

خود بزرگ‌بينى از اوصاف شيطان، و باعث ايستادن در برابر خواسته‌هاى حق، و حقوق مردم و خوار شمردن ديگران است.

كبر در برابر حق، شيطان را از سجده بر آدم بازداشت و او را به لعنت ابد، و خروج از حريم فرشتگان، و استحقاق عذاب دائم قيامت دچار كرد.

[١] - نهج البلاغه: ٧٩٩، حكمت ١٦١.

[٢] - غرر الحكم: ٢٣٣، عرفان القدر، حديث ٤٦٧٧.

[٣] - كشف الغمه: ٢/ ٢٠٦؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ٢٠٧، باب ٢٣، حديث ٦٧.