توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٤ - حب دنيا

قلب را كه عرش خدا، و حرم حق است بايد از آلوده شدن به چنين محبتى كه محصول حرص و طمع است حفظ كرد.

از دنيا بايد به صورتى كه قرآن مجيد و روايات ارشاد مى‌كنند استفاده كرد.

تحصيل مال مشروع، و خرج كردن آن براى برپا بودن خيمه‌ى معيشت، و انفاق مازاد آن در راه خدا.

ارتباط با دنيا با چنين كيفيتى مورد رضاى حق و آباد كننده‌ى آخرت انسان است، ولى محبت نامعقول باعث ذلت انسان در اين جهان و آن جهان است.

رسول خدا ٦ و سلم فرمودند:

انَّهُ ما سَكَنَ حُبُّ الدُّنْيا قَلْبَ عَبْدٍ الّا الْتاطَ فِيها بِثَلاثٍ: شُغْلٍ لَايَنْفَدُ عَناؤُهُ، وَفَقْرٍ لَا يُدْرَكُ غِناهُ، وَامَلٍ لَايُنالُ مُنْتَهاهُ‌[١].

محبت دنيا در قلبى جا نگرفت مگر اينكه آن قلب را به سه چيز دچار كرد:

شغلى كه رنجش پايان نگيرد، فقرى كه بى‌نيازى از آن به دست نيايد و آرزويى كه به پايانش نرسد.

و نيز آن حضرت فرمودند:

حَرامٌ عَلى‌ كُلِّ قَلْبٍ يُحِبُّ الدُّنْيا انْ يُفارِقَهُ الطَّمَعُ‌[٢].

بر قلبى كه عاشق دنياست جدا شدن طمع، حرام است!

اميرالمؤمنين ٧ فرمودند:

مَنْ احَبَّ الدُّنْيا جَمَعَ لِغَيْرِهِ‌[٣].

عاشق دنيا، مال و ثروت دنيا را براى غير خودش جمع مى‌كند.

[١] - أعلام الدين: ٣٤٥، حديث ٣٨؛ بحار الأنوار: ٧٤/ ١٩٠، باب ٧، حديث ٣٨.

[٢] - مجموعه‌ى ورّام: ٢/ ١٢١.

[٣] - بحار الأنوار: ٧٥/ ١١، تتمة باب ١٥، حديث ٧٠.