توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٦ - خيانت

خود)، خيانت در امانات (چه امانات الهى مانند استعدادها و اعضا و جوارح و روح و روان، چه امانات مردمى مانند اموال و اسرار)، خيانت در معامله‌ى اقتصادى و معاشرت اشاره مى‌كند و در نهايت اعلام مى‌دارد كه خداوند مردم خائن و ناسپاس را دوست ندارد.

«وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى‌ سَواءٍ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ»[١].

چنانچه از خيانت قومى از معاهدان خود به خاطر پيمان شكنى ايشان مى‌ترسى، در اين صورت با توجه به عدل، درستى عهد آنان را از عهده‌ى خود بردار و به آنان اعلام كن كه مرا با شما پيمانى نيست، همانا خداوند مردم خيانت پيشه را دوست ندارد.

خداوند از شدت نفرتى كه به خيانت دارد اكيداً اهل ايمان را از خيانت به خدا و رسول و خيانت در امانات منع مى‌كند:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ»[٢].

اى اهل ايمان! به خدا و رسول و امانات خود خيانت نورزيد در حالى كه زشتى خيانت را مى‌دانيد.

رسول حق ٦ و سلم فرمودند:

لَيْسَ مِنّا مَنْ خَانَ مُسْلِماً فِى اهْلِهِ وَمالِهِ‌[٣].

از ما نيست كسى كه به مسلمانى در اهل و مالش خيانت كند.

[١] - انفال( ٨): ٥٨.

[٢] - انفال( ٨): ٢٧.

[٣] - اختصاص: ٢٤٨؛ بحار الأنوار: ٧٢/ ١٧٢، باب ٥٨، حديث ١٣.