توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٢ - نماز

«وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا»[١].

اسماعيل خانواده‌اش را به نماز و زكات امر مى‌كرد، و او در افعال و اقوالش مورد رضايت حق بود.

قرآن مجيد نماز را بازدارنده‌ى نمازگزار از فحشا و منكرات مى‌داند. آرى به تجربه ثابت شده كه نماز واقعى، انسان را از فحشا و منكرات باز مى‌دارد و روح و روان را تصفيه مى‌كند، و اعضا و جوارح را در گردونه‌ى طاعت خدا قرار مى‌دهد.

«... وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ...»[٢].

و نماز را به پا دار، همانا نماز انسان را از فحشا و منكرات باز مى‌دارد.

قرآن مجيد، بى‌نماز و بخيل و اهل باطل و تكذيب كنندگان قيامت را اهل جهنم مى‌داند:

«قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ* وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ* وَ كُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضِينَ* وَ كُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ»[٣].

ما از نمازگزاران نبوديم، و به مسكين طعام نخورانديم، و با اهل باطل به بطالت گذرانديم، و روز جزا را تكذيب كرديم.

قرآن مجيد، غافل از حقيقت نماز و نمازگزار رياكار را تكذيب كننده‌ى دين مى‌داند:

«فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ* الَّذِينَ هُمْ‌

[١] - مريم( ١٩): ٥٥.

[٢] - عنكبوت( ٢٩): ٤٥.

[٣] - مدثر( ٧٤): ٤٣- ٤٦.