توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٣ - نماز

يُراؤُنَ»[١].

واى بر نمازگزاران، آنان كه از نمازشان در غفلتند، و نماز را به خاطر خودنمايى و ريا مى‌خوانند!

در رابطه با نماز و شرايط فقهى و معنوى آن روايات بسيارى وارد شده كه به بخشى از آن اشاره مى‌شود:

حضرت باقر ٧ در روايتى ضمن سفارش به امورى مى‌فرمايند: و نيز نمازت را كوچك مشمار كه رسول خدا وقت از دنيا رفتنش فرمودند:

لَيْسَ مِنّى مَنِ اسْتَخَفَّ بِصَلاتِهِ لَايَرِدُّ عَلَىَّ الْحَوْض لَاوَاللَّهِ، لَيْسَ مِنّى مَنْ شَرِبَ مُسْكِراً لَايَرِدُّ عَلَىَّ الْحَوْضَ لَاوَاللَّهِ‌[٢].

از من نيست كسى كه نمازش را سبك بشمارد، به خدا قسم كنار كوثر وارد بر من نمى‌شود، از من نيست كسى كه مست كننده بنوشد، واللَّه قسم بر من در كنار كوثر وارد نمى‌گردد.

موسى به خداوند عرضه داشت: پاداش كسى كه نمازش را به وقت بخواند چيست؟ خطاب رسيد:

اعْطِيهِ سُؤْلَهُ، وَابيحُهُ جَنَّتِى‌[٣].

خواسته‌اش را عطا مى‌كنم، و بهشت را بر او مباح مى‌نمايم.

از حضرت صادق ٧ روايت شده:

احَبُّ الْعِبادِ الَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ رَجُلٌ صَدوقٌ فى حَدِيثِهِ، مُحافِظٌ عَلى‌ صَلَواتِهِ وَمَا

[١] - ماعون( ١٠٧): ٤- ٦.

[٢] - من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٠٦، باب فرض الصلاة، حديث ٦١٧؛ علل الشرايع: ٢/ ٣٥٦، باب ٧٠، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٨٠/ ٩، باب ٦، حديث ٣.

[٣] - امالى صدوق: ٢٠٧، المجلس السابع و الثلاثون، حديث ٨؛ بحار الأنوار: ٨٠/ ٩، باب ٦، حديث ٦.