توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦ - ٥ - پرهيز از ناسپاسى در كنار نعمت

تحقق شكر واقعى تحقق پيدا مى‌كند.

«فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ»[١].

از حلال و پاكيزه‌اى كه خداوند نصيب شما نموده تناول كنيد و شكر نعمت‌هاى خدا را بجا آوريد، اگر به حقيقت، خدا را بندگى مى‌كنيد.

«... فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»[٢].

روزى را از پيشگاه خدا بطلبيد و او را عبادت كنيد و شكرش را بجاى آوريد؛ بازگشت شما به سوى اوست.

امام صادق ٧ در معناى شكر فرموده‌اند:

شُكْرُ النِّعْمَةِ اجْتِنابُ المَحارِمِ وَتَمامُ الشُّكرِ قَولُ الرَّجُلِ: الحَمْدُ للَّهِ رَبِّ العَالَمِينَ‌[٣].

شكر نعمت، پرهيز از تمام محرمات و همه‌ى شكر گفتار مرد است: الحمد للّه رب العالمين.

بنابراين شكر نعمت، صرف نعمت در عبادت و طاعت و خدمت به خلق، و احسان و نيكى به مردم و اجتناب از تمام گناهان است.

٥- پرهيز از ناسپاسى در كنار نعمت‌

گروهى از مردم بدون توجه به منعم حقيقى، و منهاى انديشه و تفكر در نعمت‌هاى الهى، مجموعه‌ى نعمت‌هايى كه در اختيار دارند مفت خود دانسته،

[١] - نحل( ١٦): ١١٤.

[٢] - عنكبوت( ٢٩): ١٧.

[٣] - كافى: ٢/ ٩٥، باب الشكر، حديث ١٠؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٤٠، باب ٦١، حديث ٢٩.