توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٠ - پورياى ولى و مبارزه با نفس

اذا كَانَ يَوْمَ القِيامَةِ تَقومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ فَيَأْتُونَ بَابَ الْجَنَّةِ فَيَضْرِبُونَهُ، فَيُقالُ لَهُم: مَنْ انْتُم؟ فَيَقُولُونَ: نَحْنُ اهْلُ الصَّبْرِ، فَيُقالُ لَهُمْ: عَلى مَا صَبَرْتُم؟ فَيَقُولُونَ:

كُنّا نَصْبِرُ عَلَى طاعَةِ اللَّهِ، وَنَصْبِرُ عَنْ مَعاصِى اللَّهِ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ: صَدَقُوا، ادْخِلُوهُمُ الجَنَّةَ[١] وَهُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ»[٢].

زمانى كه قيامت شود، جمعى از مردم برمى‌خيزند، و به جانب درب بهشت مى‌روند، در را مى‌زنند، گفته مى‌شود: كيستيد؟ مى‌گويند: اهل صبر، گفته مى‌شود: بر چه صبر كرديد؟ مى‌گويند: بر طاعت خدا و بر گناهان و معاصى.

خداوند مى‌فرمايد: راست گفتند، آنان را وارد بهشت كنيد، و اين است گفتار خدا در قرآن كه فرموده: همانا صابران پاداش خود را بدون حساب دريافت مى‌كنند.

اميرالمؤمنين ٧ فرمودند:

طُوبى‌ لِمَنْ لَزِمَ بَيْتَهُ، وَاكَلَ قوتَهُ، وَاشْتَغَلَ بِطاعَةِ رَبِّهِ، وَبَكى‌ عَلى‌ خَطِيئَتِهِ، فَكَانَ مِنْ نَفْسِهِ فى شُغُلٍ وَالنّاسُ مِنْهُ فِى رَاحَةٍ[٣].

خوشا به حال كسى كه ملازم خانه‌ى خود است، و رزق و روزى خود را مى‌خورد، و اشتغال به طاعت پروردگار دارد، و بر گناهش گريه مى‌كند، مشغول خود است و مردم از او در راحت و آسايشند!

يعقوب بن شعيب مى‌گويد: از حضرت صادق ٧ شنيدم مى‌فرمودند:

مَا نَقَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَبْداً مِنْ ذُلِّ الْمَعاصِى الى‌ عِزِّ التَّقْوى‌ الّا اغْناهُ مِنْ غَيْرِ مالٍ،

[١] - كافى: ٢/ ٧٥، باب الطاعة و التقوى، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ١٠١، باب ٤٧، حديث ٥.

[٢] - زمر( ٣٩): ١٠.

[٣] - نهج البلاغه: ٤٠٣، خطبه‌ى ١٧٥؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ١١١، باب ٤٩، حديث ١٣.