توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢١ - پورياى ولى و مبارزه با نفس

وَاعَزَّهُ مِنْ غَيْرِ عَشِيرَةٍ وَآنَسَهُ مِنْ غَيْرِ بَشَرٍ[١].

خداوند عز و جل بنده‌اى را از ذلت گناهان به عزت تقوا منتقل نكرد مگر اينكه او را بدون ثروت بى‌نياز نمود، و بدون قوم و قبيله عزت داد، و بدون بشر انس داد.

پيامبر بزرگوار اسلام فرمودند:

مَنْ ذَرَفَتْ عَيْناهُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ كَانَ لَهُ بِكُلِّ قَطْرَةٍ قَطَرَتْ مِنْ دُموعِهِ قَصْرٌ فِى الجَنَّةِ مُكَلَّلٌ بِالدُّرِّ وَالْجَوْهَرِ، فيهِ مَا لَاعَيْنٌ رَأَتْ، وَلَا اذُنٌ سَمِعَتْ، وَلَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ[٢].

كسى كه دو چشمش از خوف و خشيت خدا اشك بريزد، براى او به هر قطره‌اى از قطرات اشكش قصرى در بهشت است پيچيده به در و جواهر، در آن قصر چيزى است كه چشم نديده، و گوش نشنيده، و بر قلب بشرى خطور ننموده.

امام صادق ٧ فرمودند:

كُلُّ عَيْنٍ باكِيَةٌ يَوْمَ القِيامَةِ الَّا ثَلاثَةً: عَيْنٌ غُضَّتْ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ، وَعَيْنٌ سَهِرَتْ فِى طَاعَةِ اللَّهِ، وَعَيْنٌ بَكَتْ فِى جَوْفِ اللَّيْلِ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ‌[٣].

هر ديده‌اى در قيامت گريان است مگر سه ديده: ديده‌اى كه از حرامهاى الهى فروهشته شده، و ديده‌اى كه در طاعت خدا بيدارى داشته، و ديده‌اى كه در دل شب از خوف خدا گريسته.

[١] - كافى: ٢/ ٧٦، باب الطاعة و التقوى، حديث ٨؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢٤١، باب ٢٠، حديث ٢٠٣٨٥.

[٢] - امالى صدوق: ٤٣١، المجلس السادس و الستون، حديث ١؛ مجموعه‌ى ورّام: ٢/ ٢٦٣؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢٢٣، باب ١٥، حديث ٢٠٣٣٣.

[٣] - كافى: ٢/ ٤٨٢، باب البكاء، حديث ٤؛ عوالى اللئالى: ٤/ ٢١، حديث ٥٩؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢٢٨، باب ١٥، حديث ٢٠٣٤٦.