ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٧٦
است و برخى ديگر به قلم ديگرى، اين دلالت بر آن دارد كه، نسخه بعدا مقابله شده است. يكى از اين نمونهها را مىتوان در برگa ١٣ ديد كه كاتب كلمه «بدل» را نيز در حاشيه افزوده است.
- كاتب در يك برگ و در يك سطر يك كلمه را به دو گونه كتابت كرده است: «خش»، «خوش» (b ١١، سطر ٨)؛ «خشيها». در متن «سخن» و در حاشيه «سخون» (a ٢٩) دارد. (a ٤٣)
- كاتب نسخه، مكرّر از علامت تنوين/؟/ استفاده كرده است؛ گاهى براى همزه/؟- ء/ و گاهى براى «اى»، كه در قديم براى آن از همزه/؟- ء/ استفاده مىكردند.[١] چند نمونه از برگb ١٢ مىآوريم:
س ٥: وعده مولى تعالى.
س ٩: پاىهاي
س ١٣: پارسايى
س ١٨: آمدهگى؛ و همين كلمه را در برگ بعد (b ١٣، س ٧) امادكى نوشته است. يعنى بدون مدّ الف و با كاف تازى و ياى نقطهدار. و در برگb ٢٦، س ١ «آمادهگى.»
س ١٩: به خانه دانشمند چه آورده؟
س ٢٠: گفت مال و جمال و پيرايه.
س ٢٣: پيرايه من.
ناگفته نماند كه اين علامت غير از علامت تنوين است كه كاتب در همان صفحه از آن نيز استفاده كرده است همچون: مثلا (س ٢١).
______________________________
(١).
در روح الارواح فى شرح اسماء الملك الفتّاح (ر. ك: فهرست منابع)، نسخه موزه كابل
(٢٣٩) كاتب حالت اضافى را در كلمات مختوم به «ها» ى ملفوظ و غيرملفوظ با همزه/؟-
ء/ نشان نداده و به جاى آن از علامت تنوين/؟-/ استفاده كرده است. مانند سراپرده
دل. و نيز «يا» ى وحدت و تنكير را در كلمات مذكور با همين علامت نشان داده است.
مانند: دلى بايد از هوى مصفّى و سينه؟ به هدى محلّى. (برگ ١ الف). گفتنى است كه
كاتب نسخه كابل، طيّب (طبيب يا حبيب) بن احمد بن حسن بن محمّد بن احمد بن محمّد بن
عطاء اللّه ناگورى هندى است كه نسخه را در جمادى الاوّل ٧١٨ ه كتابت كرده است.
(مقدمه مصحّح، صد و يازده).
[١]. در روح الارواح فى شرح اسماء الملك الفتّاح( ر. ك: فهرست منابع)، نسخه موزه كابل( ٢٣٩) كاتب حالت اضافى را در كلمات مختوم به« ها» ى ملفوظ و غيرملفوظ با همزه/؟- ء/ نشان نداده و به جاى آن از علامت تنوين/؟-/ استفاده كرده است. مانند سراپرده دل. و نيز« يا» ى وحدت و تنكير را در كلمات مذكور با همين علامت نشان داده است. مانند: دلى بايد از هوى مصفّى و سينه؟ به هدى محلّى.( برگ ١ الف). گفتنى است كه كاتب نسخه كابل، طيّب( طبيب يا حبيب) بن احمد بن حسن بن محمّد بن احمد بن محمّد بن عطاء اللّه ناگورى هندى است كه نسخه را در جمادى الاوّل ٧١٨ ه كتابت كرده است.
( مقدمه مصحّح، صد و يازده).