ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٥٠

ترمذى نيز در رساله بدوّالشان «اهل المعرفة» را به جاى عارفان به كار برده است.

مسعودى، عارفان را «اصحاب المعرفة» خوانده است.[١]

حروف، قيود، ادات تنبيه، موصول‌

كلمات تحسين و تأسّف:

خنك: «خنك زاهدان كه دنيا نخواستند.» (b ٦٨/T )

واى: «واى بر حريصان كه ايشان دنيا خواستند.» (b ٦٨/T )

قيد كيفيت:

سخت: «آدمى را طبع بر سخت نگاه داشتن مال است.» (b ٧٣/T )؛ «چون حاجتمند سخت شوم.» (a ٨٨/T )

جابه‌جاى مفاهيم كلمات‌

«از» به جاى «براى»:

«از چيست كه ما اندر دل خويش رحم نمى‌بينيم؟» (b ٤٥/T )

«از» به جاى «را»:

«روزى ازيشان هفتاد بار عفو كن.» (a ٢٤/T )

«از بعد» به جاى «بعد از»:

«از بعد آن اگر حاجتى افتد.» (a ٧٩/T )

«از براى» به جاى «براى»:

«از براى خرى اين دويدن چراست.» (b ٩٠/T )

«از+ بهر» به جاى «براى»:

«عرب شراب را از بهر آن خمر خوانند.» (a ٣٨/T )؛ «اين از بهر آن گفت.» (a ١٤٦/T )؛ «مرا از معاصى از بهر آن بازداشته است.» (b ١٤٧/T )

«اگرچند» به جاى «هرچند»:

______________________________
(١). مروج الذهب، ج ٢، ص ٣١٧.

[١]. مروج الذهب، ج ٢، ص ٣١٧.