ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٦٠

دوستر به جاى دوستتر (b ١٢٠/T )

رحم به جاى رحمة اللّه عليه (a ٨٧/T ) كه شايد از كاتب باشد.

كرا به جاى كه را، در جاهاى متعدّد آمده است.

نكو به جاى نيكو (b ١٤٧/T )

نگوسار به جاى نگون‌سار (a ١٥٦/T )

ورا به جاى او را/ وى را، در جاهاى متعدد.

ساختن افعال/ صرف افعال‌

مضارع بجاى آينده‌

«هريكى را ازين معاملت‌ها به جاى وى ياد كنيم [: ياد خواهيم كرد].» (a ١٢/T )

«بيان اين به جايگاه او گفته شود (: گفته خواهد شد) ان شاء اللّه تعالى.» (a ١٣/T )

مضارع التزامى به جاى مضارع اخبارى:

«بپرسيد از آن كسان كه بدانند اگر شما نمى‌دانيد.» (a ٩/T )

«دست به اسباب اندر زده‌دارى.» (a ٩٨/T )

جمع مضارع و ماضى:

«هركه فريضه‌هاى مولى تعالى را دست باز دارد از امان وى بيرون آمد [: آيد] ... هركه از سنّت‌هاى رسول عليه السّلام دست باز دارد از شفاعت رسول عليه السّلام بى‌بهره گشت [: گردد].» (b ٤٤/T )

برخى صيغه مضارع از فعل‌هاى كم‌استعمال:

از «بودن»:

بيشترين استعمال صيغه مضارع در اين كتاب از مصدر «بودن» ديده مى‌شود:

«آن‌كسان كه به گناه خويش مقرّ بوند.» (a ١١/T )؛

«كسى را اسب تندر بوده بود.» (b ١٠٢/T )

از «زيستن»:

«كسى بود كه گردن پست دارد و به تواضع زيد.» (b ١٤٦/T )؛