پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٧٥ - بقاء پس از مرگ

سوى خداست و نيز وسيله پدرت، آدم عليه السّلام، در روز قيامت است. رو به قبر كن و از او شفاعت بخواه تا خداوند شفاعت تو را بپذيرد. خداوند فرمود: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً[١]»[٢].

بقاء پس از مرگ‌

مرگ انتقال از منزلى به منزل ديگر است و انسان پس از مرگ نابود نمى‌شود.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌فرمايد: «ما خلقتم للفناء بل خلقتم للبقاء»[٣]. البته در اين زمينه تفاسير بسيارى وجود دارد و برخى بين ارواح عاليه و غير عاليه فرق گذاشته‌اند. در قرآن دو آيه در اين زمينه وجود دارد:

وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ‌[٤].

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‌[٥].

برخى گمان كرده‌اند كه حيات در اين دو آيه به شهدا اختصاص دارد و امتيازى است كه تنها براى شهدا وجود دارد؛ حال‌آنكه اين دو آيه در پاسخ كسانى است كه جوان‌ها را از رفتن به جنگ منصرف مى‌كردند و به آن‌ها مى‌گفتند: «چرا خودتان را از بين مى‌بريد؟ شما جوانيد و آينده داريد».

آيه پاسخ مى‌دهد: «كسانى كه در راه شهادت قدم مى‌نهند، به سوى فنا قدم نگذاشته‌اند؛ بلكه به سمت زندگى جاودانه مى‌روند و اگر شهيد شوند در خيل «احياء» وارد مى‌شوند».

بنابراين آيه براى رفع توهم است و به قول علماى اصول «اثبات شى‌ء نفى ما عدا» نمى‌كند. تأكيد خداوند بر اينكه شهدا نمى‌ميرند و به حيات جاودانگى مى‌رسند، به اين معنا نيست كه ديگران چنين نيستند؛ بلكه ممكن است انسان‌هاى‌

[١] . نساء، ٦٤.

[٢] . الشفاء بتعريف حقوق المصطفى، ج ٢، ص ٣٥. اين كتاب از معتبرترين كتب اهل سنت است كه آن را مانند قرآن براى تبرك مى‌خوانند.

[٣] . بحار، ج ٣٧، ص ١٤٦.

[٤] . بقره، ١٥٤.

[٥] . آل عمران، ١٦٩.