پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١١ - جنايت سمرة بن جندب

«من با جان‌فشانى خود، جان بهترين كسى را كه پا روى زمين گذاشته و خانه خدا و حجر اسماعيل را طواف كرده است، حفظ كردم.

رسول خدايى كه از مكر نسبت به او هراس داشت، پس پروردگار او را از مكر رهانيد.

رسول خدا شب را در امنيت به صبح رساند، درحالى‌كه جان او در پناه خدا محفوظ بود.

من شب تا صبح مراقب مكرشان بودم و خود را براى كشته شدن يا اسارت آماده كرده بودم».

حسّان بن ثابت درباره حضرت على عليه السّلام شعرهاى بسيارى سروده است، از جمله اين سه بيت كه هر بيتش به يكى از فضائل مولا اشاره مى‌كند:

«كيست آن‌كه خاتم خود را در حال ركوع به فقير صدقه داد و آن را مخفى كرد.

كيست آن‌كه در بستر پيامبر خوابيد و پيامبر در غار در امان بود.

كيست آن‌كه نه مرتبه در قرآن مؤمن ناميده شده است‌[١] كه آن آيه‌ها، فراوان خوانده مى‌شود».

جنايت سمرة بن جندب‌

همه مفسران و محدثان مى‌گويند كه آيه‌ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ[٢] در شأن مولا امير مؤمنان عليه السّلام نازل شده است‌

[١] . در بحث« آيه‌هاى ده‌گانه» به اين آيه‌ها اشاره شده است.

[٢] . بقره، ٢٠٧.