پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣٠ - نوع اراده الهى در آيه تطهير
همسران پيامبر الگو معرفى مىكند. اما اگر مقصود اين است كه شأن نزول آيه، همسران پيامبر هستند و آيه در شأن آنها نازل شده است، اين سخن قابل پذيرش نيست، چرا كه شأن نزول اين آيه فقط پنج تن آل عبا است».
نوع اراده الهى در آيه تطهير
پرسش اين است كه اراده در «إنّما يريد اللّه ...» چه نوع ارادهاى است؟ اراده خداوند بر دو قسم است:
١. اراده تشريعى: اراده تشريعى همان اوامر و نواهى (تكاليف) الهى است. خداوند با دستورهاى شرعى، اراده كرده است كه انسانها با اختيار خود، زندگى سالمى داشته باشند.
اراده تشريعى به معناى اراده خداوند بر منظم حركت كردن انسان، البته به اراده خودش، است؛ بنابراين اراده تشريعى خداوند مستلزم جبر نيست. انسان به اراده خودش در راستاى هدايت الهى قرار مىگيرد و در راه درست قدم مىگذارد و به همين جهت است كه او را ستايش مىكنند. اگر انسان با ارادهاش راه درست را انتخاب نكرده باشد و در اين راه مجبور باشد، ديگر شايسته ستودن نيست. هيچ كس خورشيد را ستايش نمىكند كه چه منظم مىچرخى! زيرا خورشيد در چرخيدنش از خود ارادهاى ندارد.
٢. اراده تكوينى: منظور از اراده تكوينى، اراده خداوند به امور تكوينى جهان هستى است. اگر اراده تكوينى خداوند به چيزى تعلق بگيرد، بين مراد و اراده خدا هيچ فاصلهاى وجود نخواهد داشت.[١]
اراده در آيه تطهير، چه به معناى اراده تكوينى باشد، چه به معناى اراده
[١] .« إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ». يس، ٨٢.