پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٨٣ - رجعت

رجعت‌

رجعت يكى از مسائل مربوط به دوران ظهور حضرت مهدى- عجّل اللّه تعالى فرجه- مى‌باشد؛ به اين معنا كه در زمان دولت حضرت حجت عليه السّلام گروهى از مؤمنان به اين جهان بازمى‌گردند تا حق را مشاهده كرده، از شكوفايى آن لذت ببرند و نيز گروهى از منافقان بازگردانده مى‌شوند تا كيفر اعمال ناشايست خود را بچشند.

رجعت يكى از عقايد ويژه مذهب تشيع است كه از ديرباز شيعه اماميه بر آن باور بوده و بدان معروف گشته است. بحث‌ها و گفتگوهاى فراوانى دراين‌باره ميان بزرگان شيعه و مخالفان آن‌ها رخ داده كه تاريخ آن را ثبت كرده است.[١]

در اين زمينه روايت‌هاى بسيارى از خاندان نبوت صلّى اللّه عليه و آله به دست ما رسيده است و طبق گفته علامه مجلسى، نزديك به دويست روايت درباره رجعت وجود دارد.[٢]

خلاصه: فزونى روايت‌هاى رجعت و موافقت آن با ظواهر قرآن، علاوه بر اتفاق آراى دانشمندان شيعه، سبب شده است كه رجعت از جمله مسائل ضرورى و بديهى مذهب تشيع به شمار آيد.

[١] . داستان سيد اسماعيل حميرى با قاضى سيّار در محضر منصور عباسى مشهور است. ر. ك: فصول مختاره، ج ٥ مصنفات مفيد، ص ٩٢- ٩٥؛ بحار، ج ٥٣، ص ١٠٧.

[٢] . بحار، ج ٥٣، ص ٣٩- ١٤٤.