پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٧ - اكتسابى بودن عصمت
هدايت به دست مىآيد.
خداوند حضرت ابراهيم عليه السّلام را در جايگاههاى متعددى آزمايش كرد و حضرت ابراهيم عليه السّلام پس از گذراندن مراحل آزمايش و كوشش در راه تكامل، شايستگى امامت را پيدا كرد؛ ازاينرو خداوند حضرت ابراهيم عليه السّلام را به امامت منصوب كرد و او را الگوى همه انسانهاى جهان، چه حال و چه آينده، قرار داد. وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً[١]؛ «و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود، و وى آن همه را به انجام رساند، [خداوند به او] گفت:" من تو را پيشواى مردم قرار دادم"».
درباره حضرت موسى عليه السّلام مىخوانيم: وَ فَتَنَّاكَ فُتُوناً فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلى قَدَرٍ يا مُوسى* وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي[٢]؛ «تو را به خوبى [در گرداب حوادث] آزموديم، سپس ساليانى را در ميان مردم مدين گذراندى آنگاه حساب شده آمدى، اى موسى* و من تو را براى خود ساختم».
جمله «جئت على قدر يا موسى» به شايستگى و لياقت موسى اشاره مىكند كه پس از گذراندن مراحل آزمون به دست آورده بود.
خداوند در سوره انبياء پس از ارائه گزارش كوتاهى از پيامبران، سبب گزينش آنها را در سه جمله بيان مىكند: إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ[٣]؛ پيامبران داراى سه ويژگى بودند:
١. هميشه براى برپايى كارهاى نيك مىكوشيند و در انجام نيكىها پيشقدم بودند.
٢. پيوسته ما را از روى بيم يا اميد، مىخواندند و خدا را هميشه در زندگى حاضر و ناظر مىديدند. همه اميدشان به او بود و همه واهمهشان از او بود.
٣. در برابر پروردگار فروتن بودند.
[١] . بقره، ١٢٤.
[٢] . طه، ٤٠ و ٤١.
[٣] . انبياء، ٩٠.