پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٠ - معناى عصمت

«تطهير» در آيه تطهير تنها به معناى پاكى ظاهرى خاندان پيامبر نيست؛ بلكه با كلمه «تطهيرا» عظمت پاكى اين خاندان را- كه همان عصمت است- مطرح مى‌كند.

معناى عصمت‌

عصمت همان بينش نسبت به حقايق جهان است. وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً[١]؛ «و اگر [مردم‌] در راه درست، پايدارى ورزند، قطعا آب گوارايى بديشان نوشانيم». مراد از آب گوارا، همان بينش لبريز است كه خداوند به كسانى كه در راه درست پايدارند، مى‌دهد.

عصمت در حقيقت، «آماده‌سازى زمينه براى رسيدن به كمال» است. پروردگار به انسان‌هاى پاك، بينشى كامل مى‌دهد تا زشتى‌ها را از زيبايى‌ها تشخيص دهند و زشتى‌ها را آن‌چنان زشت ببينند كه آلوده شدن آن‌ها ناممكن سازد. اين بينش خدادادى، زمينه عصمت را فراهم مى‌كند. آيا هيچ انسانى حاضر مى‌شود يك ليوان لجن متعفن را بخورد؟ انسان معصوم تعفن يك ليوان شراب ارغوانى را مى‌بيند و از خوردن آن بيزار است.

معصوم با بينشى كه دارد زشتى‌ها را با قباحت واقعى‌شان لمس مى‌كند و خوبى‌ها را با زيبايى حقيقى‌شان درك مى‌كند؛ ازاين‌رو به صورت طبيعى، امكان ندارد به گناه آلوده شود.

ممكن است در ميان انسان‌هاى عادى، افرادى باشند كه به مقام عصمت نزديك شده باشند و ما آن‌ها را نشناسيم.[٢]

[١] . جن، ١٦.

[٢] .« إنّ اللّه أخفى أولياءه بين عباده».