پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١٣ - زندگىنامه سمرة بن جندب

كوشش خود را براى گسترش فساد در زمين به كار مى‌گيرند.

در مقابل، كسانى هستند كه جانشان را بر كف دست مى‌گذارند و حاضرند جانشان را در راه خدا فدا كنند. اين انسان‌ها خود را فداى مصالح مسلمانان و مصالح دين و خدا مى‌كنند.

معاويه درباره اين آيه‌ها، حديثى جعل كرد و به سمرة بن جندب چهار صد هزار درهم داد تا حديث ساختگى او را بر منبر بخواند. سمره بر منبر رفت و گفت: «پيامبر درباره اين آيه‌ها فرمود:" سه آيه اول- كه درباره انسان‌هاى پست و دشمن جامعه است- در شأن على نازل شده و آيه‌" وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي ..." در شأن ابن ملجم است، زيرا او جانش را در دستش گذاشت و آن عمل عظيم را انجام داد"»[١].

زندگى‌نامه سمرة بن جندب‌

سمرة بن جندب را از صحابه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌شمارند و براى او احترام زيادى قائلند؛ حال‌آنكه او در زمان پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به اندازه‌اى خباثت كرد كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله او را طرد كرد.

سمره درخت خرمايى در باغ يكى از انصار داشت و آن انصارى با زن و فرزندانش در آن باغ زندگى مى‌كرد. سمره، از آنجا كه انسان فاسدى بود، بدون در زدن يا اجازه گرفتن به بهانه رسيدگى به درختش، وارد خانه انصارى مى‌شد.

انصارى به سمره گفت: «هرگاه خواستى وارد خانه شوى، در بزن. اين كار تو امنيت خانواده ما را از بين برده است».

[١] . شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ٤، ص ٧٣.