پرتو ولايت
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
ابعاد ولايت
١٥ ص
(٤)
ولايت تشريعى
١٧ ص
(٥)
ولايت تشريعى در زمان غيبت
١٧ ص
(٦)
ولايت تشريع
١٩ ص
(٧)
تفاوت مجتهد با پيامبر
٢١ ص
(٨)
تشريع در دوران امامان معصوم عليهم السلام
٢٢ ص
(٩)
تشريع در دوران غيبت
٢٤ ص
(١٠)
منابع علم ائمه
٢٥ ص
(١١)
گسترش علم ائمه
٢٧ ص
(١٢)
علم غيب
٢٨ ص
(١٣)
آيههايى در زمينه علم غيب
٣٠ ص
(١٤)
شب قدر
٣٤ ص
(١٥)
ولايت تكوينى
٣٥ ص
(١٦)
روش حاجت خواستن از امامان معصوم عليهم السلام
٣٥ ص
(١٧)
مظهر صفات جمال و جلال
٣٦ ص
(١٨)
زيارت جامعه كبيره
٣٨ ص
(١٩)
فرازهايى از زيارت جامعه
٣٩ ص
(٢٠)
مهدويت
٤١ ص
(٢١)
وعده ظهور در آيههاى قرآن
٤٢ ص
(٢٢)
سبب تأخير ظهور
٤٤ ص
(٢٣)
1 به وجود آمدن ودائع الله
٤٤ ص
(٢٤)
2 بالا رفتن شعاع انديشه و رشد بشريت
٤٥ ص
(٢٥)
عصمت
٤٧ ص
(٢٦)
مفهوم عصمت
٤٧ ص
(٢٧)
فلسفه عصمت ائمه عليهم السلام
٤٧ ص
(٢٨)
بينش در كنار دانش
٤٩ ص
(٢٩)
مراتب هدايت
٥٢ ص
(٣٠)
تقارن عصمت و بينش
٥٦ ص
(٣١)
اكتسابى بودن عصمت
٥٦ ص
(٣٢)
رواياتى در زمينه عصمت ائمه عليهم السلام
٥٨ ص
(٣٣)
لزوم عصمت براى امام
٥٨ ص
(٣٤)
دستيابى به عصمت
٦٠ ص
(٣٥)
دلايل عصمت ائمه عليهم السلام
٦١ ص
(٣٦)
دلايل عقلى
٦١ ص
(٣٧)
دلايل قرآنى
٦٢ ص
(٣٨)
سهو نبى
٦٥ ص
(٣٩)
چند اشكال بر صدوق
٦٧ ص
(٤٠)
توسل به ائمه عليهم السلام
٧١ ص
(٤١)
بقاء پس از مرگ
٧٥ ص
(٤٢)
زيارت اهل قبور
٧٩ ص
(٤٣)
آيا روح همه انسانها جاودانه است؟
٨١ ص
(٤٤)
رجعت
٨٣ ص
(٤٥)
امكان رجعت
٨٤ ص
(٤٦)
آراى بزرگان مذهب شيعه
٨٤ ص
(٤٧)
دلايل و شواهد قرآنى بر صحت و امكان رجعت
٨٧ ص
(٤٨)
روايتهاى رجعت
٩٤ ص
(٤٩)
چند شبهه
٩٦ ص
(٥٠)
شناخت مولا امير مؤمنان عليه السلام
١٠١ ص
(٥١)
دوران كودكى
١٠١ ص
(٥٢)
دوران جوانى
١٠٢ ص
(٥٣)
امير مؤمنان عليه السلام از زبان بزرگترين صحابه
١٠٥ ص
(٥٤)
امير مؤمنان عليه السلام از زبان يكى از بزرگان اهل تسنن
١٠٧ ص
(٥٥)
آيه تطهير
١٠٩ ص
(٥٦)
شأن نزول
١٠٩ ص
(٥٧)
نكاتى درباره حديث كساء
١١٠ ص
(٥٨)
متن حديث كساء
١١٢ ص
(٥٩)
1 روايت عايشه از صحيح مسلم
١١٢ ص
(٦٠)
2 روايت عايشه از تفسير ثعلبى
١١٢ ص
(٦١)
دو نكته درباره اين روايت
١١٣ ص
(٦٢)
3 روايت زينب، دختر جحش
١١٥ ص
(٦٣)
شبهه روايت معارض
١١٦ ص
(٦٤)
اشكال سندى روايت معارض
١٢١ ص
(٦٥)
شبهه ساختار آيه
١٢١ ص
(٦٦)
ساختار قرآن
١٢٣ ص
(٦٧)
شأن نزول و سبب نزول آيه تطهير
١٢٨ ص
(٦٨)
نوع اراده الهى در آيه تطهير
١٣٠ ص
(٦٩)
نمونه يك انسان هدايت شده
١٣٧ ص
(٧٠)
آيهها و روايتهاى توفيق
١٤٠ ص
(٧١)
حقيقت تقوا
١٤٢ ص
(٧٢)
عصمت حضرت زهرا عليها السلام
١٤٦ ص
(٧٣)
مفهوم تطهير
١٤٨ ص
(٧٤)
معناى عصمت
١٥٠ ص
(٧٥)
آيه مودت
١٥١ ص
(٧٦)
مخاطب آيه مودت
١٥٢ ص
(٧٧)
مراد از درخواست اجر رسالت
١٥٣ ص
(٧٨)
تفسير«في القربى»
١٥٣ ص
(٧٩)
1 تفسير طبرى
١٥٣ ص
(٨٠)
2 تفسير زمخشرى
١٥٥ ص
(٨١)
3 تفسير فخر رازى
١٥٧ ص
(٨٢)
آيه مباهله
١٥٩ ص
(٨٣)
جريان مباهله
١٥٩ ص
(٨٤)
سند جريان مباهله
١٦١ ص
(٨٥)
شبهه عدم بلوغ حسنين عليهما السلام
١٦٣ ص
(٨٦)
همتايى على عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله
١٦٤ ص
(٨٧)
گوشهاى از زندگى و شخصيت فخر رازى
١٦٦ ص
(٨٨)
«أنفسنا» در روايات
١٦٩ ص
(٨٩)
روايت شجره واحده
١٧٣ ص
(٩٠)
آيه خاتم بخشى
١٧٥ ص
(٩١)
توضيح آيات
١٧٦ ص
(٩٢)
شأن نزول آيه
١٧٧ ص
(٩٣)
مراتب ولايت
١٨٠ ص
(٩٤)
روايتهايى در زمينه ولايت امير مؤمنان عليه السلام
١٨١ ص
(٩٥)
آيه عهد
١٨٣ ص
(٩٦)
«عصمت»، شرط امامت
١٨٣ ص
(٩٧)
ظالم كيست؟
١٨٤ ص
(٩٨)
استفاده شيعه از آيه عهد
١٨٥ ص
(٩٩)
برداشت اهل تسنن از آيه عهد و اشكال آن
١٨٥ ص
(١٠٠)
آيه انذار
١٨٧ ص
(١٠١)
تحريف تاريخ
١٨٩ ص
(١٠٢)
اشكال بر حديث و پاسخ آن
١٩٠ ص
(١٠٣)
آيه تبليغ
١٩٣ ص
(١٠٤)
حديث غدير
١٩٥ ص
(١٠٥)
مناقشات دلالتى
١٩٦ ص
(١٠٦)
آيهها روايتهاى مؤيد حديث غدير
٢٠٠ ص
(١٠٧)
آيه انفاق
٢٠٣ ص
(١٠٨)
شأن نزول
٢٠٣ ص
(١٠٩)
سخاوت امير مؤمنان عليه السلام
٢٠٧ ص
(١١٠)
آيه ليلة المبيت
٢٠٩ ص
(١١١)
جريان ليلة المبيت
٢٠٩ ص
(١١٢)
جنايت سمرة بن جندب
٢١١ ص
(١١٣)
زندگىنامه سمرة بن جندب
٢١٣ ص
(١١٤)
آيههاى دهگانه
٢١٧ ص
(١١٥)
فهرست منابع و مآخذ
٢٢٣ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص

پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٧ - سخاوت امير مؤمنان عليه السلام

پاسخ: آقاى روزبهان به روايت‌هايى اعتراض كرده است كه ما آن‌ها نمى‌پذيريم.

علامه به سبب اينكه با خصم روبرو بوده، اين روايت‌ها را مطرح كرده است و اگر همان روايت امام صادق عليه السّلام را مطرح مى‌كرد، اين اعتراض به ايشان نمى‌شد.

در سفره افطار مولا دو نوع طعام بوده است و مولا بهترين خوراك را- كه همان حلوا بود- انفاق كردند و خودشان از آن غذاى لذيذ چشم‌پوشى كردند. اين كار حضرت على عليه السّلام ايثار است و خداوند آن را ستايش كرده است.

اين كار براى حضرت زهرا عليها السّلام، فضه و حسنين عليهما السّلام نيز فضيلت حساب مى‌شود، چرا كه آن‌ها پذيرفتند كه غذاى بهتر را به ديگرى بدهند.

سخاوت امير مؤمنان عليه السّلام‌

روزى حضرت امير عليه السّلام همراه قنبر به بازار رفتند و دو دست لباس خريدند: يكى پنج درهم و ديگرى ده درهم. حضرت لباس گران‌تر را به قنبر دادند و خودشان لباس ارزان‌تر را پوشيدند. قنبر عرض كرد: «شما امير مسلمانان هستيد و بايد لباس بهتر را شما بر تن كنيد».

حضرت در پاسخ گفتند: «آرى، ولى تو جوانى و لباس بهتر به تو برازنده است».

خداوند در آيه ٩ سوره حشر مى‌فرمايد: وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ[١]؛ يعنى ديگران را بر خود مقدم مى‌دارند اگرچه به آن نياز مبرم داشته باشند. علامه طبرسى درباره شأن نزول اين آيه مى‌گويد: «به سند صحيح از ابو هريره روايت شده كه اين آيه درباره على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السّلام است»[٢].

حاكم‌[٣] حسكانى به سند صحيح از ابو هريره نقل مى‌كند كه شخصى خدمت‌


[١] . خصاصه: نياز مبرم.

[٢] . مجمع البيان، ج ٩، ص ٢٦٠.

[٣] . حاكم اصطلاحى است براى كسانى كه صد هزار روايت را با سند حفظ كرده‌اند.