پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٥ - شأن نزول

اين روايت در معتبرترين كتاب‌هاى شيعه، مانند تفسير قمى و مجمع البيان، وجود دارد.

از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه حسنين عليهما السّلام بيمار شده بودند. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و تعدادى از صحابه به ملاقات آن‌ها رفتند. برخى از صحابه به حضرت امير عليه السّلام پيشنهاد دادند كه براى سلامتى فرزندانش نذر كند تا ان شاء اللّه خوب شوند.

حضرت على عليه السّلام، حضرت زهرا عليها السّلام و فضه نذر كردند كه سه روز روزه بگيرند.

پس ازآن‌كه حسنين عليهما السّلام خوب شدند، قرار شد كه روزه بگيرند و نذرشان را ادا كنند.

حضرت زهرا عليها السّلام براى افطار مقدارى حلوا درست كرد و در سفره افطار گذاشت.

هنگام افطار فقيرى در زد و گفت: «خداوند شما را بيامرزد، از آنچه خداوند روزى‌تان كرده است به من هم بدهيد». حضرت امير عليه السّلام برخاست و يك‌سوم حلوا را به فقير داد. چيزى نگذشته بود كه يتيم آمد و گفت خداوند شما را بيامرزد، از آنچه خداوند روزيتان كرده است به من بدهيد. حضرت على عليه السّلام برخاست و يك‌سوم ديگر حلوا را به او داد. لحظه‌اى نگذشت كه اسيرى آمد و همان درخواست را كرد.

حضرت برخاست و يك‌سوم باقيمانده را به او داد. در اين هنگام بود خداوند اين آيه‌ها را در شأن امير مؤمنان عليه السّلام نازل كرد.

امام صادق عليه السّلام مى‌گويند: «اگرچه اين آيه در شأن امير مؤمنان عليه السّلام نازل شده است، اما هركس كه در اين راستا عمل كند، اين آيه شاملش خواهد شد»[١].

نكته: نويسنده تفسير على بن ابراهيم قمى، يكى از شاگردان على بن ابراهيم قمى است؛ همانند تفسير امام حسن عسكرى عليه السّلام كه به قلم دو نفر از شاگردان حضرت است.

[١] . ر. ك: مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤٠٤؛ تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٩٨ و ٣٩٩.