پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و ائمه اطهار عليهم السّلام نيز از وسائل ارتباط انسان با خدا مى‌باشند. وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً[١]؛ «و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مى‌كرد، قطعا خداوند را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند».

وفات و حيات در توسل به پيامبر و ائمه عليهم السّلام تأثيرى ندارد و توسل به آن‌ها پس از رحلتشان، مانند توسل به آن‌ها در زمان حياتشان است؛ چرا كه ما امامان معصوم عليهم السّلام را همواره زنده مى‌دانيم.

در اذن دخول كه براى همه حرم‌هاى شريف وارد شده است، مى‌خوانيم: «الّلهمّ إنّي وقفت على باب من أبواب بيوت نبيّك صلواتك عليه و آله و قد منعت النّاس أن يدخلوا إلّا بإذنه فقلت يا أيّها الّذين آمنوا لا تدخلوا بيوت النّبيّ الّا أن يؤذن لكم الّلهمّ إنّي أعتقد حرمة صاحب هذا المشهد الشّريف في غيبته كما أعتقدها في حضرته و أعلم أنّ رسولك و خلفائك‌[٢] عليهم السّلام أحياء عندك يرزقون يرون مقامي و يسمعون كلامي و يردّون سلامي و أنّك حجبت عن سمعي كلامهم و فتحت باب فهمى بلذيذ مناجاتهم‌[٣]».

سيد ابن طاووس دعايى را براى حل مشكلات سخت معرفى مى‌كند. در اين دعا آمده است: «الّلهم بلّغ روح محمّد و آل محمّد منّي التحيّة و السّلام و اردد عليّ منهم تحيّة كثيرة و سلاما»[٤]. اينكه از خداوند مى‌خواهيم جواب سلام ما را از پيامبر به ما برساند، نشان‌دهنده اعتقاد ما به زنده بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است.

[١] . نساء، ٦٤.

[٢] . ائمه( ع) را با عنوان« خلفائك» ياد كردن، اشاره با اين نكته ظريف دارد كه جانشينان پيامبر را خداوند تعيين كرده است.

[٣] . گرچه نمى‌توانم كلامشان را بشنوم، ولى لذت راز و نياز با آن‌ها را حس مى‌كنم.

[٤] .« پروردگارا، سلامم را بر محمد و آلش برسان و از آن‌ها پاسخ سلامم و درودى فراوان را به من برسان». بحار، ج ٨٣، ص ٨٩.