پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٢٠ - آيههاى دهگانه

و سرپرست بيت الحرام هستم. خداوند خانه‌اش را به من سپرده است».

مولا امير مؤمنان عليه السّلام از آنجا مى‌گذشتند و سخنان عباس و شيبه را شنيدند.

حضرت امير عليه السّلام نزد آن‌ها رفتند گفتند: «اجازه دهيد من هم فخر خود را بگويم.

افتخار من از شما دو نفر بيشتر است».

پرسيدند: «چگونه؟»

حضرت پاسخ دادند: «نخستين كسى كه ايمان آورد، نخستين كسى كه هجرت كرد و نخستين كسى كه جهاد كرد، من بودم. اين‌ها ملاك برترى است نه آنچه شما مى‌گوييد».

عباس و شيبه گفتند: «نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برويم تا بين ما داورى كند»، سپس خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رفته، هريك افتخارشان را بيان كردند.

پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله سكوت كردند و منتظر وحى بودند تا خدا ميان آن‌ها داورى كند. در آن هنگام اين آيه نازل شد: أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ.

٧. سوره مريم، ٩٦: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا؛ «كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى [خداى‌] رحمان براى آنان محبتى [در دل‌ها] قرار مى‌دهد».

اگر كسى ايمان حقيقى داشته باشد و كارهاى شايسته انجام دهد، خداوند محبت او را در دل همه قرار مى‌دهد و همه دوستش خواهند داشت.

ابن عباس مى‌گويد: «اين آيه درباره على عليه السّلام است؛ يعنى مصداق اتم و اكمل اين آيه على عليه السّلام است». دوستى على عليه السّلام در قلب هر مؤمنى وجود دارد و اگر مودت على عليه السّلام در دل كسى نباشد، او منافق است.