پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١٩ - آيههاى دهگانه

نوشته‌اند: «مقصود از" و منهم من ينتظر" على بن ابى طالب عليه السّلام است؛ او يگانه كسى است كه در زندگى‌اش دچار هيچ‌گونه تغيير، تبديل و بدعتى نشد».

٥. سوره مائده، آيه ٥٥: إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ؛ تنها خدا و رسول او و مؤمنانى كه نماز برپا مى‌دارند و فريضه مالى‌شان را در حال ركوع مى‌پردازند ولى شما هستند.

٦. سوره توبه، آيه ١٩: أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ؛ «آيا سيراب كردن حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را همانند كار كسى پنداشته‌ايد كه به خدا و روز پسين ايمان آورده‌اند و در راه خدا جهاد مى‌كنند؟ نه، اين دو نزد خدا يكسان نيستند و خدا بيدادگران را هدايت نخواهد كرد».

خدمت در بيت الحرام، نزد قريش شرف محسوب مى‌شد. گروهى از بزرگان قريش مسئول سيراب كردن حاجيان و گروهى مسئول رسيدگى به ساختمان مسجد بودند و اين يك افتخار بزرگى براى آنان بود.

طبرى در تفسيرش‌[١] نقل مى‌كند كه عباس، عموى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله، و شيبه- كه يكى از بزرگان قريش است- به يكديگر فخر مى‌فروختند.

عباس به شيبه گفت: «افتخار من از تو بيشتر است؛ من عموى پيامبر و وصى عبد اللّه، پدر پيامبر، هستم و همچنين من مسئول سيراب كردن حاجيان مى‌باشم».

در مقابل، شيبه گفت: «افتخار من بيش از تو است؛ من خادم، كليددار

[١] . ر. ك: تفسير طبرى، ج ١٠، ص ٦٨.