پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٧١ - توسل به ائمه عليهم السلام

توسل به ائمه عليهم السّلام‌

شيعه همواره در زندگى خود به ائمه عليهم السّلام متوسل مى‌شود كه يك نمونه فراگير آن ذكر «يا على» است. پرسشى كه از ما شيعيان مى‌شود، اين است كه چرا به جاى «يا اللّه»، «يا على» مى‌گوييد و از على عليه السّلام استمداد مى‌جوييد؟

توسل مسأله‌اى است كه قرآن به آن تصريح كرده است: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ[١]؛ «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، همواره پرهيزكار بوده و در پى آن باشيد تا وسيله‌اى به سوى خدا به دست آوريد».

گاهى انسان به جهت سرپيچى از فرمان‌هاى الهى، احساس مى‌كند شايستگى آن را ندارد كه درخواستش مقبول درگاه احدى قرار گيرد و به همين جهت دنبال وسيله‌اى مى‌گردد تا بين او و پروردگار واسطه شود؛ مانند كارمندى كه از وظايفش سرپيچى كرده است و رو ندارد از رئيسش درخواستى كند.

زمان و مكان شريف از وسيله‌هاى ارتباط انسان با پروردگار است. خداوند مى‌گويد كه هرگاه حاجتى داشتى، حاجتت را با مكان شريف‌[٢] يا زمان شريف‌[٣] قرين كن تا آن مكان و زمان شريف شفيع تو شوند و دعايت شايستگى اجابت را پيدا كند.

حضرت يعقوب عليه السّلام هنگامى كه فرزندانش مرتكب گناه شدند، گفت: «هنگام سحر

[١] . مائده، ٣٥.

[٢] . مانند: مسجد، بالاى سر امام حسين( ع)، كنار كعبه.

[٣] . مانند: سحر، روز عرفه، شب جمعه، هنگام نزول باران.