پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٢ - دلايل قرآنى

دستورهاى امام وجود داشته باشد، چرا كه اطاعت محض از كسى كه احتمال اشتباه دارد، كار قبيحى است.

دلايل قرآنى:

پنج آيه در قرآن كريم وجود دارد كه عصمت ائمه را در كنار پيامبران ضرورى مى‌داند:[١]

١. وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌[٢].

هنگامى كه ابراهيم عليه السّلام به مقام والاى امامت رسيد، از پروردگار پرسيد: «آيا ممكن است ذريه او هم به اين مقام برسند؟» خداوند در پاسخ فرمود: «اين مقام به ظالمان نمى‌رسد».

بسيارى از مفسران مى‌گويند: «منظور از ظالم، شرك و بت و پرستى است»؛ حال‌آنكه «الظالمين» اطلاق دارد و به معناى مطلق عاصى و خلافكار است. كسى كه مرتكب گناه مى‌شود و از دستورهاى خداوند سرپيچى مى‌كند، در حقيقت به خودش ظلم مى‌كند و از ظالمان محسوب مى‌شود. وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌[٣]؛ « [كسانى كه خلاف مى‌كنند] به ما ظلم نكردند، بلكه بر خود ظلم كرده‌اند».

البته چون شخص گنهكار با نافرمانى از دستورهاى خداوند، حريم مولا را مى‌شكند، به پروردگار نيز ظلم مى‌كند. به همين جهت در بين گناهان، گناه صغيره وجود ندارد و همه گناهان، كبيره‌اند؛ چرا كه بزرگى و كوچكى گناه به حجم گناه نيست، بلكه بزرگى گناه به سبب نافرمانى از پروردگار است. تقسيم‌بندى گناه به صغيره و كبيره به اعتبار سنجش گناهان نسبت به يكديگر است؛ مانند: نظر به اجنبى كه نسبت به لمس اجنبى، صغيره محسوب مى‌شود، اما هر دو گناه كبيره هستند.

بنابراين انسان با ارتكاب يك گناه، ظالم مى‌شود و شايستگى رسيدن به مقام‌

[١] . براى تفصيل بيشتر رجوع كنيد به بخش آيه‌هاى ولايت.

[٢] . بقره، ١٢٤.

[٣] . بقره، ٥٧.