٣. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ذلِكَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلًا[١].

امام باقر عليه السّلام مى‌گويند: «منظور از" اولى الامر" ائمه مى‌باشد»[٢].

شيخ طوسى از اين آيه براى اثبات وجوب عصمت ائمه عليهم السّلام استفاده كرده، مى‌گويد: «امام باقر و امام صادق عليهما السّلام مى‌فرمايند:" منظور از اولى الأمر، ائمه مى‌باشند". خداوند فرمانبردارى از آن‌ها را به‌طور مطلق واجب كرده، همان گونه كه اطاعت از خود و پيامبرش را واجب كرده است؛ از طرفى اطاعت مطلق تنها از كسى شايسته است كه معصوم و ايمن از سهو و خطا باشد»[٣].

گاهى ولايت محدود است كه در اين صورت لزوم فرمانبردارى نيز در چارچوب معينى مى‌باشد؛ مانند اطاعت از امير لشكر، رئيس جمهور يا رهبر.

اما اگر ولايت مطلق باشد، اطاعت نيز نامحدود خواهد بود و بايد فرمانبردار همه دستورهاى ولى امر در هر زمينه‌اى اعم از عبادات، معاملات، انتظامات و ... بود. اين اطاعت مطلقه تنها شايسته مقامى است كه معصوم باشد؛ بنابراين اولى الامر- كه همان ائمه عليهم السّلام هستند- معصوم مى‌باشند.

٤. وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطانَ إِلَّا قَلِيلًا[٤]؛ «و چون خبرى از ايمنى يا وحشت به آنان برسد، انتشارش دهند؛ و اگر آن را به پيامبر و اولياى امر خود ارجاع دهند، قطعا از ميان آنان كسانى‌اند كه [مى‌توانند درست و نادرست‌] آن را دريابند و اگر فضل خدا و رحمت او بر شما نبود،

[١] . نساء، ٥٩.

[٢] . تفسير البرهان، ج ٢، ٢٨٦.

[٣] . تبيان، ج ٣، ص ٢٣٦.

[٤] . نساء، ٨٣.